பகுதி 3 – தட்சிணேஸ்வர் காளியின் அருள்
கல்கத்தா நகரத்தின் வடபகுதியில், கங்கை நதியின் கரையில் அமைந்திருந்த அந்தப் புனிதத் தலம் — தட்சிணேஸ்வர் காளி கோவில் — அந்நாளில் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களின் ஆன்மிகத் தாகத்தை தீர்த்த தெய்வத் தாயின் இல்லமாக விளங்கியது. அந்தக் கோவிலின் கோபுரங்கள் வெண்மேகங்களைத் தொடும் போல உயர்ந்து நின்றன. கங்கை தென்றல் வீசும் ஒவ்வொரு மாலையும், மணி ஓசையும் வேத மந்திரங்களும் கலந்து ஒரு பரவசமான தெய்வீக இசையை உருவாக்கும்.
அங்கேயே, உலகம் பின்னர் “ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர்” என்று வணங்கப்போகும் கதாதரன் தனது ஆன்மிக வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய திருப்பத்தை அடைந்தார்.
ராணி ராசமணியால் கட்டப்பட்ட அந்தக் கோவில், காளி தேவியின் அருளால் நிரம்பியதாகக் கருதப்பட்டது. காளி அன்னை அங்கே வெறும் சிலையாக இல்லை; உயிரோடு இருக்கும் தாயாகவே பக்தர்கள் உணர்ந்தனர். ஆனால் அந்த உணர்வு கதாதரனிடம் வேறு அளவிற்கு இருந்தது.
அவருடைய அண்ணன் ராம்குமார், கோவிலில் பூஜை செய்து வந்தார். காலப்போக்கில் கதாதரனும் அங்கே உதவியாகச் சேர்ந்தார். முதலில் சிறிய வேலைகள் — மலர் அலங்காரம், தீபம் ஏற்றுதல், நைவேத்தியம் தயாரித்தல் — இவற்றைச் செய்தார். ஆனால் அவற்றைச் செய்யும் விதம் சாதாரணமல்ல.
மலரை எடுத்தால் அது பூ அல்ல; தாயின் பாதத்தில் விழப் போகும் அர்ப்பணிப்பு என்று நினைத்தார். தீபம் ஏற்றினால் அது ஒளி அல்ல; அறியாமையை அகற்றும் ஞான ஜோதி என்று உணர்ந்தார்.
ஒருநாள், காளி அன்னையின் முகத்தை நீண்ட நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் கதாதரன். மற்றவர்கள் எல்லோரும் வழக்கம்போல வந்து சென்றனர். ஆனால் அவர் மட்டும் அசையவில்லை. கண்களில் நீர் பெருகியது.
“அம்மா… நீ உண்மையிலேயே இருக்கிறாயா? இல்லை இந்தக் கல் சிலையா? நான் உன்னைப் பார்க்க வேண்டும்… பேச வேண்டும்…” என்று மனதில் உருகினார்.
அந்த நாளிலிருந்து அவரது வாழ்க்கை முற்றிலும் மாறியது.
அவர் சாப்பிட மறந்தார். உறங்க மறந்தார். உலகப் பேச்சுகள் அனைத்தும் அவருக்குப் பொருளற்றதாகிவிட்டன. ஒரே ஆசை — காளி அன்னையை நேரில் காண வேண்டும்.
கோவில் ஊழியர்கள் பலர் அவரைப் பார்த்து குழம்பினர்.
“இவன் சாதாரண பூசாரி இல்லை…”
“சில நேரங்களில் சிரிக்கிறான்… சில நேரங்களில் அழுகிறான்…”
“காளியோடு பேசுகிறான் போல இருக்கிறதே…”
என்று பேசிக்கொண்டனர்.
ஆனால் கதாதரனுக்கு அவை எதுவும் கேட்கவில்லை. அவர் வாழ்ந்த உலகமே வேறு.
ஒரு மாலை, சூரியன் மறையும் நேரம். கங்கை நீரில் சிவந்த ஒளி பிரதிபலித்தது. கோவிலின் மணி ஓசை விண்ணை அதிரச் செய்தது. அந்த நேரத்தில் கதாதரன் காளி சன்னதிக்குள் நின்று கதறிக் கொண்டிருந்தார்.
“அம்மா! இன்னும் எவ்வளவு நாள்? உன்னை நான் காணாமல் எப்படி உயிரோடு இருப்பேன்?”
அவரது குரல் முழு கோவிலையும் அதிர வைத்தது.
அவருடைய உள்ளம் உடைந்து போனது. தாயை காண முடியாத வேதனை, உயிரையே எரித்தது. கண்களில் நீர் ஆறாக ஓடியது. அந்த வேதனை உச்சிக்குச் சென்றபோது, அவர் திடீரென சன்னதிக்குள் இருந்த வாளைப் பார்த்தார்.
“இந்த வாழ்க்கைக்கு அர்த்தமே இல்லை… உன்னை காண முடியாவிட்டால் உயிர் வேண்டாம்…” என்று நினைத்து வாளை எடுக்க முனைந்தார்.
அந்த கணமே…
அற்புதம் நிகழ்ந்தது.
காளி அன்னையின் சிலை உயிர்பெற்றது போலத் தோன்றியது. சன்னதியெங்கும் பிரகாசமான ஒளி பரவியது. அந்த ஒளி ஆயிரம் சூரியன்கள் ஒன்றாக உதித்ததுபோல இருந்தது. சுவர்கள், விளக்குகள், மணி, பூக்கள் — அனைத்தும் அந்த ஒளியில் கரைந்துபோனது.
கதாதரன் பின்னர் சொன்னார்:
“எல்லாமே ஒளியாக மாறியது. அந்த ஒளிக்கடலில் நான் மூழ்கிப்போனேன். அங்கே அன்னை மட்டுமே இருந்தாள்…”
அவர் பரவச நிலையில் கீழே விழுந்தார்.
பல மணி நேரங்கள் அவர் வெளி உணர்வின்றி கிடந்தார். மற்றவர்கள் பயந்து போனார்கள். ஆனால் அவர் உள்ளத்தில் நடந்தது மனிதர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாத ஒன்றாக இருந்தது.
அன்று முதல், கதாதரன் சாதாரண மனிதர் இல்லை.
அவர் காளி அன்னையை உயிரோடு காணத் தொடங்கினார். சில நேரங்களில் சன்னதியில் தாயின் சிரிப்பைக் கேட்டார். சில நேரங்களில் அன்னையின் கைகள் தம்மை ஆசீர்வதிப்பதை உணர்ந்தார். சில சமயம் காளி அன்னை வந்து குழந்தையைப் போல அவருடன் விளையாடுவதாகவே உணர்ந்தார்.
அவருடைய பக்தி இப்போது பயத்தைக் கடந்தது. அது ஒரு குழந்தைத் தன் தாய்மீது கொண்ட பாசமாக மாறியது.
அவர் காளியிடம் கோபப்பட்டும் பேசுவார்.
“அம்மா! இன்று என்னை ஏன் கவனிக்கவில்லை?”
சில நேரங்களில் சிரித்தபடி:
“நீ என்னை சோதிக்கிறாயா?”
என்று கேட்பார்.
அவரை பார்த்தவர்கள் பலர் “பைத்தியம்” என்றனர். ஆனால் சிலர் மட்டும் அவரின் கண்களில் இருந்த தெய்வீகத் தீயைப் பார்த்து நடுங்கினர்.
அந்தக் காலத்தில் புகழ்பெற்ற தந்திரிகை யோகினியான பைரவிப் பிராமணி, கதாதரனைச் சந்தித்தார். அவரை பார்த்தவுடனே அவர் கூறினார்:
“இவர் சாதாரணர் அல்ல. இவர் மகா பக்தர். சாஸ்திரங்களில் கூறப்படும் பரம பக்தியின் அறிகுறிகள் இவரிடம் உள்ளன.”
அந்த வார்த்தைகள் பலரின் சந்தேகத்தை மாற்றின.
கதாதரன் இப்போது தட்சிணேஸ்வரின் ஆன்மிக இதயமாக மாறினார். பக்தர்கள் அவரைக் காண வந்தனர். அவருடன் சில நிமிடங்கள் பேசினாலே மன அமைதி கிடைத்தது.
ஆனால் அவர் தன்னை எப்போதும் பெரியவராக நினைக்கவில்லை.
“நான் ஒன்றும் இல்லை. எல்லாம் என் தாயின் அருள்,” என்றே கூறினார்.
கங்கை கரையில் இரவுகள் பல அவர் தியானத்தில் கழிந்தன. விண்மீன்களை நோக்கி அமர்ந்து:
“அம்மா… இந்த உலகமெல்லாம் நீயே…” என்று உருகுவார்.
அவரது ஆன்மா இப்போது தெய்வீக அனுபவங்களின் தீயில் சுத்திகரிக்கப்பட்டது. உலக வாழ்க்கையின் எல்லைகள் உடைந்தன. மனிதர்களின் வேறுபாடுகள் கரைந்தன. அவருக்கு எங்கும் காளி அன்னையின் முகமே தெரிந்தது.
ஒருநாள், கோவிலுக்கு வந்த ஒரு ஏழை முதிய பெண்ணுக்கு அவர் தானே உணவு ஊட்டினார். அருகில் இருந்தவர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர்.
“நீங்கள் பூசாரி… ஏன் இப்படிச் செய்கிறீர்கள்?”
அவர் மெதுவாகச் சிரித்தார்.
“அவளும் என் தாய்தான்…”
இந்த ஒரு வாக்கியம், அவரது ஆன்மிகத்தின் முழு சாரத்தையும் எடுத்துக் காட்டியது.
தட்சிணேஸ்வரில் அந்த இளைஞன் அனுபவித்த காளி அருள், பின்னர் உலகையே மாற்றப் போகும் ஆன்மிகப் புரட்சியின் தொடக்கமாக அமைந்தது. அந்த அருள் தீபம், பின்னர் விவேகானந்தர் போன்ற மகான்களின் இதயத்திலும் எரியப் போகிறது.
ஆனால் அந்தப் பெரிய நிகழ்வுகள் இன்னும் வரவில்லை…
அப்போது, கங்கை கரையில், காளி அன்னையின் முன் குழந்தை போல அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு பக்தன் மட்டுமே இருந்தான்.
அந்த பக்தனே பின்னர் உலகம் முழுவதும் வணங்கிய ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் ஆனார்.
