பகுதி 4 – தெய்வ தரிசனத்தின் இரவு
அந்த இரவு சாதாரண இரவு அல்ல…
கங்கை நதி அமைதியாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது. வானம் கருமேகமின்றி தெளிவாக இருந்தது. தட்சிணேஸ்வர் கோவிலின் ஒவ்வொரு விளக்கும் மெதுவாக ஒளிர்ந்தது. மணி ஓசைகள் மெல்ல மங்கிக் கொண்டிருந்தன. பக்தர்கள் அனைவரும் வீடு திரும்பிய பின், கோவில் முழுவதும் ஒரு மர்மமான அமைதி நிலவியது.
ஆனால் அந்த அமைதிக்குள், ஒரு இதயம் மட்டும் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது.
அது கதாதரனின் இதயம்.
தட்சிணேஸ்வர் காளி கோவில் சன்னதிக்குள் அவர் தனியாக நின்றிருந்தார். காளி அன்னையின் முகத்தை பார்த்தபடி, கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
“அம்மா… இன்று கூட என்னை ஏமாற்றப்போகிறாயா?”
அவரது குரல் நடுங்கியது.
“நான் உன்னைத் தவிர வேறு எதையும் விரும்பவில்லை… செல்வம் வேண்டாம்… புகழ் வேண்டாம்… இந்த உயிரே வேண்டாம்… ஒரு முறை… ஒரே ஒரு முறை உன்னை காண வேண்டும்…”
அந்த வார்த்தைகள் கல்லையும் உருகச் செய்யும் அளவுக்கு வேதனையுடன் இருந்தன.
அவர் அன்றைய தினம் முழுவதும் உணவு உண்ணவில்லை. கண்களுக்குத் தூக்கம் இல்லை. உடல் பலவீனமடைந்திருந்தது. ஆனால் உள்ளத்தில் இருந்த ஏக்கம் மட்டும் தீயாக எரிந்தது.
கோவிலின் ஆழ்ந்த இரவு.
வெளியில் கங்கை தென்றல் வீசியது.
அந்த நேரத்தில், சன்னதிக்குள் இருந்த தீபங்கள் திடீரென அதிகமாக ஒளிரத் தொடங்கின. காற்றே இல்லாமல் விளக்கின் ஜ்வாலைகள் அசைந்தன. ஒரு அற்புதமான வாசனை காற்றில் பரவியது — மல்லிகை, சந்தனம், குங்குமப்பூ எல்லாம் கலந்து வந்த தெய்வீக மணம்.
கதாதரன் திடீரென நடுங்கினார்.
“அம்மா…?”
அவர் மெதுவாக முன்னேறினார்.
அந்தக் கணம்…
காளி அன்னையின் கண்கள் உயிரோடு பிரகாசிப்பது போலத் தோன்றின.
சிலையின் முகத்தில் மெதுவான சிரிப்பு மலர்ந்தது.
கதாதரன் மூச்சே விட மறந்தார்.
அவரது உடல் முழுவதும் மின்னல் ஓடியது போல ஒரு சக்தி பரவியது. அவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த உருவம் இனி கல் சிலை இல்லை. உயிரும் உணர்வும் நிறைந்த தெய்வீக அன்னை!
அவளது கருநிற மேனி விண்மீன் இரவைப் போல ஒளிர்ந்தது. கழுத்தில் மண்டையோட்ட மாலை. கையில் திரிசூலம். ஆனால் முகத்தில் அளவற்ற தாய்ப்பாசம்.
அந்தப் பார்வையை தாங்க முடியாமல் கதாதரன் கதறி அழுதார்.
“அம்மா!”
அந்த ஒலி சன்னதியெங்கும் எதிரொலித்தது.
அப்போது…
அன்னை மெதுவாக தனது கரங்களை நீட்டுவதை அவர் உணர்ந்தார்.
ஒரு குழந்தை தன் தாயின் மடியில் விழுவது போல, கதாதரனின் உள்ளம் அந்த அருளில் கரைந்தது.
அவருக்கு பின்னர் உலகமே மறைந்தது.
சுவர்கள் இல்லை.
விளக்குகள் இல்லை.
உடல் இல்லை.
எங்கும் அளவற்ற ஒளி மட்டும்.
அந்த ஒளிக்குள் காளி அன்னை பரந்த கடலாக இருந்தாள். அந்தக் கடலில் அவர் ஒரு சிறு துளியாக கரைந்தார்.
பின்னர் அவர் சொன்னார்:
“அன்னையின் கருணை அலைகள் என்னை மூழ்கடித்தன. நான் யார் என்பதே மறந்துவிட்டது…”
அந்த தெய்வ தரிசனம் ஒரு கணமா… ஒரு மணிநேரமா… அல்லது ஒரு யுகமா…
அவருக்கே தெரியவில்லை.
வெளி உணர்வு திரும்பியபோது, அவர் சன்னதியின் தரையில் கிடந்தார். கண்களில் இன்னும் கண்ணீர் இருந்தது. ஆனால் அந்தக் கண்ணீர் இப்போது வேதனையின் கண்ணீர் அல்ல.
அது பேரானந்தத்தின் கண்ணீர்.
அவர் மெதுவாக எழுந்து மீண்டும் காளி அன்னையைப் பார்த்தார்.
இப்போது அந்த சிலை மீண்டும் அமைதியாக நின்றது.
ஆனால் கதாதரனுக்குத் தெரிந்தது — அது கல் அல்ல.
அங்கே உயிரோடு தாய் இருக்கிறாள்.
அந்த இரவுக்குப் பிறகு, அவரது வாழ்க்கை முழுவதும் மாறிவிட்டது.
அவர் யாரிடமும் பகை கொள்ள முடியவில்லை.
ஏழையைப் பார்த்தால் காளியைப் பார்த்தார்.
பசித்தவனைப் பார்த்தால் அன்னையின் முகம் தெரிந்தது.
ஒரு பூவிலும், ஒரு பறவையிலும், கங்கை அலைகளிலும் கூட தாயின் சிரிப்பை உணர்ந்தார்.
அவரது ஆன்மா இப்போது எல்லைகளைத் தாண்டியது.
தட்சிணேஸ்வரில் அந்த இரவு நிகழ்ந்த தெய்வ தரிசனம், ஒரு மனிதனின் பக்தியை மட்டுமல்ல…
முழு உலகிற்கும் ஒரு புதிய ஆன்மிக ஒளியை உருவாக்கியது.
பின்னர் ஆயிரக்கணக்கானோர் அந்த மகானைத் தேடி வரப் போகிறார்கள்.
விவேகானந்தர் போன்ற தீப்பொறி சீடர்கள் அவரது காலடியில் அமரப் போகிறார்கள்.
ஆனால் அந்த எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் அடித்தளமானது…
இந்த ஒரு இரவு.
ஒரு பக்தன் தனது தாயை கண்ட இரவு.
ஒரு மனிதன் தெய்வத்தில் கரைந்த இரவு.
ஒரு உயிர் நிரந்தர அருளைத் தொட்ட இரவு.
