பகுதி 2 – கல்கத்தாவின் ஆன்மிகத் தேடல்
காமார்புகூரின் அமைதியான கிராம வாழ்க்கையை விட்டு கதாதர் முதன்முறையாக கல்கத்தா நகரத்தை நோக்கிப் பயணம் செய்த நாள், அவரது வாழ்க்கையின் புதிய அத்தியாயமாக மாறியது. அந்தக் காலத்தில் கல்கத்தா இந்தியாவின் முக்கிய நகரங்களில் ஒன்று. ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சி, பெரிய மாளிகைகள், சந்தைகள், கல்வி நிலையங்கள், கோவில்கள், வணிகர்கள், குதிரைவண்டிகள் – இவை அனைத்தும் நகரத்தை எப்போதும் பரபரப்பாக வைத்திருந்தன.
கிராமத்தின் பசுமையையும் அமைதியையும் பழகியிருந்த கதாதருக்கு இந்த நகர வாழ்க்கை முதலில் புதுமையாகத் தோன்றியது. தெருக்களில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் நடந்தனர். வணிகர்கள் கூச்சலிட்டனர். கோவில்களின் மணி ஓசையும் தேவாலய மணியின் ஒலியும் ஒன்றோடொன்று கலந்தன.
கதாதரின் அண்ணன் ராம்குமார் அங்கு ஒரு பாடசாலை நடத்தி வந்தார். வேதம், சமஸ்கிருதம் மற்றும் பூஜை முறைகளை கற்பிப்பதில் அவர் புகழ்பெற்றவர். குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலையை மேம்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காகவே கதாதரை அழைத்திருந்தார்.
முதல் நாட்களில் கதாதர் அமைதியாக எல்லாவற்றையும் கவனித்தார். நகர மக்கள் பணம், புகழ் மற்றும் அதிகாரத்திற்காக ஓடிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார். பலர் இறைவனை மறந்து வாழ்வதை அவர் உணர்ந்தார்.
ஒருநாள் அவர் அண்ணனிடம் கேட்டார்:
“அண்ணா, மனிதர்கள் ஏன் இவ்வளவு பொருளாசையில் மூழ்குகிறார்கள்?”
ராம்குமார் சிரித்தார்.
“அது உலக வாழ்க்கை. எல்லோரும் இறைவனை தேட முடியாது,” என்றார்.
ஆனால் அந்தப் பதில் கதாதருக்கு திருப்தி அளிக்கவில்லை.
அவர் அடிக்கடி கங்கை நதிக்கரைக்கு செல்வார். மாலை நேரத்தில் சூரியன் மறையும் போது, கங்கை நீரில் தங்க ஒளி பிரதிபலிக்கும். அந்தக் காட்சியை பார்த்தபோது அவரது உள்ளம் அமைதியடைந்தது.
சில நேரங்களில் அவர் தனியாக அமர்ந்து தியானித்தார். கங்கை கரையில் அமர்ந்தபோது உலகத்தின் சத்தம் மெதுவாக மறைந்து போவது போல உணர்ந்தார்.
“இறைவன் எங்கே இருக்கிறார்?” என்ற கேள்வி மீண்டும் மீண்டும் அவரது உள்ளத்தில் எழுந்தது.
அவருடைய அண்ணன் அவருக்கு பூஜை முறைகளை கற்றுக்கொடுத்தார். கதாதர் அவற்றை எளிதாக கற்றுக்கொண்டார். ஆனால் அவர் வெறும் சடங்குகளை மட்டுமே விரும்பவில்லை.
“இறைவனை உணராமல் செய்யும் பூஜைக்கு என்ன அர்த்தம்?” என்று அவர் சிந்தித்தார்.
ஒருநாள் ஒரு செல்வந்த குடும்பத்தில் பூஜை செய்ய அவரை அழைத்துச் சென்றனர். அங்கு மக்கள் வெளிப்படையாக பக்தி காட்டினாலும், உள்ளத்தில் அகந்தை நிறைந்திருப்பதை அவர் கவனித்தார்.
அவர் மனதில் நினைத்தார்:
“உண்மையான பக்தி எங்கே?”
இந்த சிந்தனைகள் நாளுக்கு நாள் ஆழமடைந்தன.
அந்த காலத்தில் கல்கத்தாவில் பல தத்துவ விவாதங்கள் நடைபெற்றன. சிலர் இறைவன் இல்லை என்றனர். சிலர் வேதங்களே உயர்ந்தவை என்றனர். மற்றவர்கள் மேலைநாட்டு கல்வியையே சிறந்தது என்றனர்.
கதாதர் அனைவரையும் கவனமாகக் கேட்டார். ஆனால் அவருடைய மனம் புத்தக அறிவை விட நேரடி அனுபவத்தைத் தேடியது.
“யாராவது இறைவனை உண்மையாக பார்த்திருக்கிறார்களா?” என்ற கேள்வி அவரை தொடர்ந்து துரத்தியது.
ஒருநாள் அவர் கங்கை கரையில் ஒரு சாதுவை சந்தித்தார்.
அந்த சாது கண்களை மூடி தியானத்தில் இருந்தார். அவரை பார்த்தவுடன் கதாதருக்கு ஒரு ஆழ்ந்த அமைதி ஏற்பட்டது.
“மகனே, நீ எதைத் தேடுகிறாய்?” என்று சாது கேட்டார்.
“நான் இறைவனை காண விரும்புகிறேன்,” என்றார் கதாதர்.
சாது மெதுவாக சிரித்தார்.
“உண்மையான ஏக்கம் இருந்தால் இறைவன் மறைவதில்லை,” என்றார்.
அந்த வார்த்தைகள் கதாதரின் உள்ளத்தில் தீபமாக எரிந்தன.
காலம் செல்லச் செல்ல அவருடைய ஆன்மிக ஏக்கம் அதிகரித்தது. உணவு, உறக்கம், உலக விஷயங்கள் – இவை அனைத்திலும் அவருடைய ஆர்வம் குறைந்தது.
அவர் பாடும் பக்திப் பாடல்கள் பலரின் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்தன. குறிப்பாக காளி அம்மனைப் பற்றிய பாடல்களைப் பாடும்போது அவர் பரவச நிலைக்குச் செல்வார்.
அந்த நேரங்களில் அவரது முகம் ஒளிவீசுவது போல இருந்தது.
இதற்கிடையில் கல்கத்தா அருகே ஒரு பெரிய கோவில் கட்டப்பட்டு
