பகுதி 2 – ராமகிருஷ்ணருடன் திருமணம்
ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் மற்றும் சாரதா தேவி ஆகியோரின் வாழ்க்கை, உலக ஆன்மிக வரலாற்றில் மிகவும் புனிதமான மற்றும் அபூர்வமான உறவாக கருதப்படுகிறது. சாதாரண மனிதர்களின் குடும்ப வாழ்க்கையைப் போல அல்லாமல், அவர்கள் இருவரின் திருமணம் ஆன்மிகத்தின் உச்ச நிலையை எடுத்துக் காட்டும் தெய்வீக இணைப்பாக இருந்தது. மனித வாழ்க்கையில் திருமணம் என்பது பெரும்பாலும் குடும்பம், உறவு, பொறுப்பு மற்றும் உலக வாழ்க்கையோடு தொடர்புடையதாக பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால் ராமகிருஷ்ணர் மற்றும் சாரதா தேவியின் வாழ்க்கையில், திருமணம் என்பது இரு ஆன்மாக்கள் இணைந்து உலகிற்கு இறை அன்பின் உண்மையை எடுத்துரைக்கும் ஒரு புனித பாதையாக மாறியது.
அந்த காலத்தில் இந்திய கிராமங்களில் குழந்தைத் திருமணம் வழக்கமாக இருந்தது. அதன்படி, ஜயராம்பாட்டியில் வாழ்ந்த சிறுமியான சாரதாமணிக்கும், காமார்புகூரில் வாழ்ந்த கதாதரர் எனப்படும் ராமகிருஷ்ணருக்கும் திருமணம் நடைபெற தீர்மானிக்கப்பட்டது. அப்போது சாரதா மிகவும் இளம் வயதில் இருந்தார். ஆனால் இந்த திருமணம் சாதாரண விதியின் விளைவு அல்ல; அது இறைவனால் முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்ட தெய்வீக நிகழ்வாக பலர் கருதினர்.
ராமகிருஷ்ணர் சிறுவயதிலிருந்தே ஆன்மிக சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தார். உலக விஷயங்களில் அவருக்கு அதிக ஈடுபாடு இல்லை. காளி அம்மன் மீது அவருக்கு இருந்த பக்தி அளவிட முடியாதது. அவர் அடிக்கடி தியானத்தில் மூழ்கி, இறை அனுபவங்களில் திளைத்தார். பல நேரங்களில் வெளி உலகையே மறந்து ஆனந்த நிலையில் இருப்பார். இதனால் அவரை சுற்றியிருந்த சிலர் அவர் சாதாரண மனிதர் அல்ல என்று உணர்ந்தனர்.
திருமணம் நடைபெற்றபோதும், ராமகிருஷ்ணர் உலக வாழ்க்கையில் ஈடுபடவில்லை. ஆனால் அவர் சாரதாவை ஒருபோதும் அலட்சியப்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவரை ஒரு தெய்வீக சக்தியாகவே கருதினார். “அவள் வந்திருக்கிறாள், என்னுடைய ஆன்மிகப் பயணத்தை நிறைவு செய்ய” என்று அவர் கூறியதாக பக்தர்கள் பின்னர் நினைவு கூறினர்.
திருமணத்திற்குப் பிறகு சில ஆண்டுகள் சாரதா தேவி தன் பெற்றோருடன் ஜயராம்பாட்டியிலேயே வாழ்ந்தார். அந்த நேரத்தில் ராமகிருஷ்ணர் தட்சிணேஸ்வர் காளி கோவிலில் தீவிர ஆன்மிக சாதனைகளில் ஈடுபட்டிருந்தார். அவர் தினமும் காளி அம்மனை தாயாக நினைத்து வழிபட்டார். பல்வேறு மதங்களின் ஆன்மிக முறைகளையும் அனுபவித்து, “எல்லா மதங்களும் ஒரே இறைவனை நோக்கிச் செல்கின்றன” என்ற உண்மையை உலகிற்கு எடுத்துக் காட்டினார்.
இந்நேரத்தில் சாரதா தேவிக்கு தனது கணவரைப் பற்றிய பல செய்திகள் கேட்கக் கிடைத்தன. சிலர் ராமகிருஷ்ணரை “பைத்தியக்காரர்” என்று கூறினர். ஏனெனில் அவர் அடிக்கடி சமாதி நிலையில் மூழ்கி உலகத்தை மறந்து இருப்பார். ஆனால் சாரதா தேவியின் உள்ளத்தில் ஒருபோதும் சந்தேகம் தோன்றவில்லை. “அவர் சாதாரண மனிதர் அல்ல” என்ற நம்பிக்கை அவரிடம் ஆழமாக இருந்தது.
ஒரு கட்டத்தில், தனது கணவரை நேரில் பார்த்து சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் சாரதா தேவிக்கு வலுவாக எழுந்தது. அதன்படி, மிகவும் கடினமான பயணத்தை மேற்கொண்டு தட்சிணேஸ்வருக்கு செல்ல முடிவு செய்தார். அக்காலத்தில் பெண்கள் தனியாக நீண்ட தூரம் பயணம் செய்வது மிகவும் சிரமமான விஷயமாக இருந்தது. இருப்பினும் இறைநம்பிக்கையுடன் அவர் பயணமானார்.
தட்சிணேஸ்வரை அடைந்தபோது, ராமகிருஷ்ணர் அவரை மிகுந்த அன்புடன் வரவேற்றார். “நீ வந்தது நல்லது” என்று அவர் கூறியதாக குறிப்பிடப்படுகிறது. அந்த சந்திப்பு சாதாரண கணவன்-மனைவி சந்திப்பாக இல்லை; அது இரண்டு ஆன்மாக்கள் மீண்டும் ஒன்று சேரும் தெய்வீக தருணமாக இருந்தது.
தட்சிணேஸ்வரில் வாழ்ந்த காலத்தில் சாரதா தேவி, ராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையை மிக நெருக்கமாகக் கண்டார். அவர் எவ்வாறு தியானத்தில் மூழ்குகிறார், எவ்வாறு இறை அனுபவத்தில் அழுகிறார், எவ்வாறு எல்லா மனிதர்களையும் ஒரே அன்புடன் பார்க்கிறார் என்பதனை நேரில் உணர்ந்தார். அந்த அனுபவங்கள் சாரதா தேவியின் உள்ளத்தையும் ஆழமாக மாற்றின.
சாரதா தேவி அங்கு மிக எளிமையான வாழ்க்கை வாழ்ந்தார். கோவிலில் இருந்த சிறிய அறையில் தங்கி, சமையல் செய்து, பக்தர்களுக்கு உணவு வழங்கி, ராமகிருஷ்ணரின் தேவைகளை கவனித்தார். ஆனால் அவர் செய்த ஒவ்வொரு செயலும் சாதாரண வேலை அல்ல; அது முழுமையான பக்தியுடனான சேவையாக இருந்தது.
ராமகிருஷ்ணரும் சாரதா தேவியை சாதாரண மனைவியாக பார்க்கவில்லை. அவர் ஒருமுறை சாரதாவை முன் அமர வைத்து, அவரை “தெய்வீக அன்னை”யாக வழிபட்டார். இந்த நிகழ்வு ஆன்மிக வரலாற்றில் மிகவும் முக்கியமானதாக கருதப்படுகிறது. அந்த தருணத்தில் ராமகிருஷ்ணர், “உலகத் தாய் இந்த உருவத்தில் இருக்கிறாள்” என்று உணர்ந்தார் என்று கூறப்படுகிறது.
இந்த உறவு உலகிற்கு ஒரு புதிய உண்மையை எடுத்துக் காட்டியது. உண்மையான திருமணம் என்பது உடலின் உறவு மட்டும் அல்ல; அது ஆன்மாவின் இணைப்பு என்பதைக் காட்டியது. அவர்கள் இருவரும் உலக இன்பங்களைத் தாண்டி, இறை அன்பில் ஒன்றுபட்ட வாழ்க்கை வாழ்ந்தனர்.
தட்சிணேஸ்வரில் பல பக்தர்கள் ராமகிருஷ்ணரை தரிசிக்க வந்தனர். அவர்களில் பலர் பின்னர் பெரிய ஆன்மிகத் தலைவர்களாக உயர்ந்தனர். அந்த பக்தர்கள் அனைவருக்கும் சாரதா தேவி அன்னையாக மாறினார். அவர் அவர்களுக்கு உணவு அளித்து, அன்பாக பேசிச் ஆறுதல் கூறினார். எவரையும் சாதி, மதம், பணம் என்ற வேறுபாடுகளால் பிரிக்கவில்லை.
சுவாமி விவேகானந்தர் உள்ளிட்ட சீடர்களும் சாரதா தேவியின் பரிசுத்தத்தை உணர்ந்தனர். அவர்கள் ராமகிருஷ்ணரை குருவாகக் கண்டபோல், சாரதா தேவியை அன்னையாகக் கண்டனர். பின்னர் உலகம் முழுவதும் பரவிய ராமகிருஷ்ண இயக்கத்தின் அடிப்படை அன்பு மற்றும் தாய்மை உணர்வு, சாரதா தேவியிடமிருந்தே வந்தது என்று கூறலாம்.
ஒரு நாள் சாரதா தேவி ராமகிருஷ்ணரிடம் கேட்டதாக கூறப்படுகிறது: “நான் உங்களுக்கு என்ன?” அதற்கு அவர், “கோவிலில் இருக்கும் அந்த காளி அன்னையே இப்போது இந்த உருவத்தில் என் முன் இருக்கிறாள்” என்று பதிலளித்தார். இந்த வார்த்தைகள் அவர்களின் உறவின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.
ராமகிருஷ்ணர் வாழ்க்கை முழுவதும் பெண்களை தாயாகவே பார்த்தார். அந்த உயர்ந்த பார்வையை உலகிற்கு நடைமுறையாக எடுத்துக் காட்டியவர் சாரதா தேவி. அவர் கணவரின் ஆன்மிகப் பாதையில் முழுமையாக இணைந்து, அவரது பணியை புரிந்துகொண்டு, தன்னை முழுவதும் இறை சேவைக்கு அர்ப்பணித்தார்.
இந்த திருமண வாழ்க்கை நமக்கு சொல்லும் மிகப்பெரிய உண்மை – உண்மையான அன்பு என்பது சுயநலமற்றது என்பதே. சாரதா தேவி மற்றும் ராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையில் ஆசை இல்லை, அதிகாரம் இல்லை, உலக புகழ் தேடல் இல்லை. இருந்தது முழுமையான பக்தி, பரஸ்பர மரியாதை மற்றும் இறை அன்பு மட்டுமே.
அவர்களின் வாழ்க்கை இன்று வரை கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக உள்ளது. குடும்ப வாழ்க்கையிலும் ஆன்மிகம் வாழ முடியும் என்பதை அவர்கள் எடுத்துக் காட்டினர். மனித உறவுகளை இறை உறவாக உயர்த்த முடியும் என்பதையும் அவர்கள் நிரூபித்தனர்.
தட்சிணேஸ்வர் காளி கோவிலின் அந்த சிறிய அறையில் தொடங்கிய இந்த தெய்வீக வாழ்க்கை, பின்னர் உலகம் முழுவதும் ஆன்மிக ஒளியை பரப்பியது. ராமகிருஷ்ணரும் சாரதா தேவியும் வாழ்ந்த அந்த புனித உறவு, மனிதகுலத்திற்கு என்றும் மறையாத ஆன்மிகப் பாடமாகத் திகழ்கிறது.
