பகுதி 19 – ராமகிருஷ்ண மடத்தின் தோற்றம்
ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அவர்களின் மகா சமாதிக்குப் பிறகு, அவரது சீடர்களின் வாழ்க்கை ஒரு புதிய திருப்பத்தை எட்டியது. குருவின் திருமேனி இனி அவர்களுடன் இல்லை. ஆனால் அவரது வார்த்தைகள், அன்பு, ஆன்மிக சக்தி — இவை அனைத்தும் அவர்களது இதயங்களில் உயிரோடு இருந்தன.
காசிப்பூர் தோட்ட இல்லத்தை விட்டு வெளியேறிய அந்த இளம் சீடர்கள், முதலில் மிகுந்த வறுமையில் வாழ்ந்தனர். அவர்களிடம் செல்வம் இல்லை. உறுதியான எதிர்காலம் இல்லை. ஆனால் அவர்களிடம் இருந்த மிகப் பெரிய செல்வம் — குருவின் நினைவு.
சுவாமி விவேகானந்தர், அப்போது இன்னும் தனது முழு உலகப் பணிக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவர் ஒரு விஷயத்தை தெளிவாக உணர்ந்திருந்தார்:
“குருவின் போதனைகள் ஒரு சிலரின் நினைவாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது. அது மனிதகுலத்திற்கான இயக்கமாக மாற வேண்டும்.”
இந்த எண்ணமே பின்னர் ராமகிருஷ்ண மடம் மற்றும் மிஷன் உருவாக காரணமானது.
முதலில், சீடர்கள் அனைவரும் கல்கத்தா அருகிலுள்ள பரநகர் பகுதியில் ஒரு பழைய வீட்டில் ஒன்றாக வாழத் தொடங்கினர். அந்த இடம் மிகவும் எளிமையானது. சுவர்கள் பழுதடைந்திருந்தன. உணவுக்குக் கூட சில நேரங்களில் போதுமான வசதி இல்லை. ஆனால் அந்தச் சிறிய இல்லம், ஒரு புதிய ஆன்மிக இயக்கத்தின் பிறப்பிடமாக மாறியது.
அங்கே அவர்கள் கடுமையான துறவற வாழ்க்கை வாழ்ந்தனர்.
அதிகாலை தியானம்.
வேதாந்தப் படிப்பு.
பக்திப் பாடல்கள்.
குருவின் நினைவுகள்.
இவை அனைத்தும் அவர்களது தினசரி வாழ்க்கையின் பகுதியாக இருந்தது.
ஒருநாள் இரவு, அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தனர். கங்கை தென்றல் வீசியது. அப்போது விவேகானந்தர் அமைதியாகக் கூறினார்:
“குருவின் வாழ்க்கை உலகத்திற்கானது. நாம் தனிப்பட்ட முக்திக்காக மட்டும் வாழக்கூடாது.”
இந்த வார்த்தைகள் மற்ற சீடர்களின் இதயத்தையும் தீண்டின.
அவர்கள் புரிந்துகொண்டார்கள் —
ராமகிருஷ்ணரின் ஆன்மிகம், வெறும் தனிப்பட்ட தியான வாழ்க்கை அல்ல.
அது மனித சேவையோடும் இணைந்த ஆன்மிகம்.
அதன்பிறகு, சீடர்கள் ஒவ்வொருவரும் துறவறப் பெயர்களை ஏற்றுக்கொண்டனர். நரேந்திரன் — விவேகானந்தர் ஆனார். மற்றவர்களும் புதிய ஆன்மிக அடையாளங்களுடன் வாழத் தொடங்கினர்.
அவர்களுக்கிடையே ஆழமான சகோதரத்துவம் இருந்தது.
ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரையும் ஒன்றுபடுத்தியது ஒரே அன்பு —
குருவின் அன்பு.
பின்னர், இந்தியா முழுவதும் பயணம் செய்து உலகப் புகழ் பெற்றுவிட்டு திரும்பிய விவேகானந்தர், இயக்கத்தை இன்னும் உறுதியான வடிவில் அமைக்கத் தொடங்கினார்.
1897ஆம் ஆண்டு, அதிகாரப்பூர்வமாக ராமகிருஷ்ண மிஷன் உருவாக்கப்பட்டது.
இந்த அமைப்பின் நோக்கம் மிகவும் வித்தியாசமானது.
அது வெறும் மத அமைப்பு அல்ல.
அது மனிதனை உடலிலும் மனதிலும் ஆன்மாவிலும் உயர்த்தும் இயக்கம்.
விவேகானந்தர் கூறினார்:
“பசியான மனிதனிடம் முதலில் அன்னம் கொடுங்கள். பின்னர் ஆன்மிகத்தைப் பேசுங்கள்.”
இது ராமகிருஷ்ணரின் கருணை போதனையின் செயல் வடிவம்.
மடத்தின் துறவிகள் தியானத்தில் மட்டும் இல்லாமல், மனித சேவையிலும் ஈடுபட்டனர்.
வெள்ளப் பாதிப்புகள் ஏற்பட்ட இடங்களில் உதவி.
ஏழைகளுக்கு உணவு.
கல்வி இல்லாதவர்களுக்கு பள்ளிகள்.
நோயாளிகளுக்கு மருத்துவ சேவை.
இவை அனைத்தும் மடத்தின் பணியாக மாறின.
பின்னர் பேலூர் மடம் உருவாக்கப்பட்டது. கங்கை கரையில் அமைந்த அந்த புனித இடம், ராமகிருஷ்ண இயக்கத்தின் ஆன்மிக மையமாக வளர்ந்தது.
அங்கே இந்து, இஸ்லாம், கிறிஸ்தவம் போன்ற பல சமயங்களின் கலை வடிவங்கள் கலந்த கட்டிடக்கலை அமைக்கப்பட்டது. அது ராமகிருஷ்ணரின் “அனைத்து சமயங்களும் ஒரே உண்மையை நோக்கிச் செல்கின்றன” என்ற போதனையின் அடையாளமாக இருந்தது.
சாரதா தேவி அவர்களும் இந்த இயக்கத்தின் அமைதியான ஆன்மிகத் தாயாக இருந்தார். துறவிகளுக்கும் பக்தர்களுக்கும் அவர் அளித்த அன்பு, இயக்கத்திற்கு குடும்ப பாசத்தை அளித்தது.
பலர் அவரை “புனித தாய்” என்று அழைக்கத் தொடங்கினர்.
காலம் செல்லச் செல்ல, ராமகிருஷ்ண மடமும் மிஷனும் இந்தியாவைத் தாண்டி உலக நாடுகளுக்கும் பரவின.
அமெரிக்கா.
ஐரோப்பா.
ஆசியா.
உலகின் பல பகுதிகளில் மையங்கள் உருவாகின.
ஆனால் அவற்றின் இதயம் ஒன்றே:
“மனித சேவையே இறை சேவை.”
தட்சிணேஸ்வரில் காளி அன்னையின் முன் கண்ணீர் மல்க இறைவனை அழைத்த அந்த எளிய பக்தரின் வாழ்க்கை, இப்போது உலகளாவிய ஆன்மிக இயக்கமாக மலர்ந்திருந்தது.
ஒரு மகானின் அனுபவம்…
ஒரு சீடனின் அர்ப்பணிப்பு…
ஒரு தாயின் அன்பு…
இவை ஒன்றிணைந்து உருவாக்கியது — ராமகிருஷ்ண மடம்.