பகுதி 18 – விவேகானந்தரின் உலகப் பயணம்
ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அவர்களின் மகா சமாதிக்குப் பிறகு, சீடர்களின் வாழ்க்கை முற்றிலும் மாறிவிட்டது. காசிப்பூர் தோட்ட இல்லத்தில் இருந்த அந்த இளைஞர்கள், இப்போது தங்களது குருவின் ஆன்மிகப் பொறுப்பை சுமக்க வேண்டிய நிலையில் இருந்தனர். ஆனால் அவர்களுள் ஒருவரின் உள்ளத்தில் மட்டும், ஒரு விசித்திரமான தீ மிகுந்து எரிந்துகொண்டிருந்தது.
அவர் — சுவாமி விவேகானந்தர்.
முன்பு நரேந்திரநாத் தத்தா என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த இளைஞன், இப்போது துறவற வாழ்க்கையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார். குருவின் நினைவு ஒவ்வொரு நொடியும் அவரை வழிநடத்தியது. “மனிதனை சேவை செய். அனைவரிலும் இறைவனை காண்” என்ற ராமகிருஷ்ணரின் வார்த்தைகள் அவரது இதயத்தில் நெருப்பாக எரிந்தன.
குருவின் மறைவுக்குப் பிறகு, விவேகானந்தர் இந்தியா முழுவதும் யாத்திரை மேற்கொண்டார். வடஇந்தியாவின் பனிமலைகள் முதல் தென்னிந்தியாவின் கடற்கரை வரை, அவர் கால்நடையாகப் பயணம் செய்தார். ராஜாக்களின் அரண்மனைகளிலும் தங்கினார். அதே நேரத்தில், பசியால் வாடும் ஏழைகளுடனும் வாழ்ந்தார்.
இந்தப் பயணங்களில், இந்தியாவின் உண்மையான நிலையை அவர் நேரில் கண்டார்.
வறுமை.
அறிவின்மை.
சமூகப் பிரிவுகள்.
அடிமை மனநிலை.
இவை அனைத்தும் அவரது இதயத்தை வேதனைப்படுத்தின.
ஒருநாள், தென்னிந்தியாவின் கடற்கரையில் அமைந்துள்ள கன்னியாகுமரி சென்றார். அங்கே கடலின் நடுவே இருந்த பாறையில் அமர்ந்து ஆழ்ந்த தியானத்தில் மூழ்கினார். இந்தியாவின் கடந்த கால மகத்துவம், நிகழ்கால துயரம், எதிர்கால எழுச்சி — இவை அனைத்தும் அவரது உள்ளத்தில் ஒன்றாக கலந்தன.
அந்த தியானத்தின் முடிவில், அவர் ஒரு தீர்மானம் எடுத்தார்:
“இந்தியாவின் ஆன்மிக செல்வத்தை உலகிற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.”
அந்த எண்ணமே பின்னர் அவரை மேற்கத்திய நாடுகளுக்குக் கொண்டு சென்றது.
1893ஆம் ஆண்டு, அமெரிக்காவின் Chicago நகரில் நடைபெற்ற World’s Parliament of Religions மாநாட்டில் பங்கேற்க அவர் பயணம் செய்தார்.
அந்தப் பயணம் எளிதானதல்ல.
பணம் குறைவு.
அறிமுகம் எதுவும் இல்லை.
பல இடங்களில் அவமானங்களும் ஏற்பட்டன.
ஆனால் விவேகானந்தரின் உள்ளத்தில் ஒரு உறுதி இருந்தது:
“இது என் பயணம் அல்ல… குருவின் பணி.”
மாநாட்டின் முதல் நாள்.
உலகின் பல மதங்களைச் சேர்ந்த பிரதிநிதிகள் மேடையில் அமர்ந்திருந்தனர். ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அரங்கில் கூடியிருந்தனர்.
விவேகானந்தர் ஆரஞ்சு நிற காஷாய உடையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்.
முதலில் பேச தயக்கம் இருந்தது.
ஆனால் குருவின் நினைவு அவருக்கு தைரியம் கொடுத்தது.
இறுதியில் அவர் மேடைக்கு அழைக்கப்பட்டார்.
சில நொடிகள் மௌனமாக நின்றார்.
பின்னர் தனது உரையைத் தொடங்கினார்:
“Sisters and Brothers of America…”
அந்த வார்த்தைகள் அரங்கையே அதிர வைத்தது.
மக்கள் எழுந்து நின்று கைதட்டினர்.
ஏனெனில் அந்த அழைப்பில் வெறும் மரியாதை இல்லை — உண்மையான அன்பும் சகோதரத்துவமும் இருந்தது.
அவரது உரை, உலகிற்கு இந்திய ஆன்மிகத்தின் புதிய முகத்தை காட்டியது.
அவர் கூறினார்:
“அனைத்து மதங்களும் மனிதனை உயர்த்தவே வந்துள்ளன.”
இந்த சிந்தனை, ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அவர்களின் போதனையின் உலகளாவிய வடிவமாக இருந்தது.
விவேகானந்தர் மேற்கத்திய உலகிற்கு வெறும் தத்துவத்தை மட்டும் எடுத்துச் செல்லவில்லை.
அவர் இந்தியாவின் ஆன்மிக இதயத்தையே கொண்டு சென்றார்.
அவரது உரைகள் ஆயிரக்கணக்கான மக்களை ஈர்த்தன.
அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து மற்றும் பல நாடுகளில் மக்கள் அவரைக் கேட்க திரண்டனர்.
அவர் எங்கு சென்றாலும், குருவைப் பற்றிப் பேசினார்.
“என்னிடம் நல்லதென்று ஏதாவது இருந்தால், அது எல்லாம் என் குருவின் அருள்.”
என்று பணிவுடன் கூறுவார்.
அவரது சொற்பொழிவுகள் மேற்கத்திய உலகின் இந்தியாவைப் பற்றிய பார்வையை மாற்றின. முன்பு பலர் இந்தியாவை ஏழை நாடாக மட்டுமே பார்த்தனர். ஆனால் இப்போது, அது உலகிற்கு ஆன்மிக ஞானம் அளிக்கும் புனித தேசமாகக் காணப்பட்டது.
பின்னர் இந்தியா திரும்பிய விவேகானந்தர், ராமகிருஷ்ண மடம் மற்றும் மிஷன் அமைப்பை உருவாக்கினார். அதன் அடிப்படை எண்ணம் மிகவும் எளிமையானது:
“ஆத்ம ஞானமும் மனித சேவையும் ஒன்றே.”
இந்த அமைப்பு பின்னர் பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள், சேவை மையங்கள் மூலம் உலகம் முழுவதும் மனிதகுலத்திற்கு உதவத் தொடங்கியது.
இவ்வாறு, தட்சிணேஸ்வரில் அமைதியாக வாழ்ந்த ஒரு மகானின் அன்பு மற்றும் சமய ஒற்றுமையின் செய்தி, அவரது சீடன் விவேகானந்தரின் மூலம் உலக அரங்கில் முழங்கியது.
குரு ஒரு தீபம்.
சீடன் அந்த தீபத்தை உலகம் முழுவதும் எடுத்துச் சென்ற ஜோதி.