பகுதி 17 – மகா சமாதி
1886ஆம் ஆண்டின் அந்த நாட்கள், ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அவர்களின் சீடர்களுக்கு மிக ஆழமான உணர்ச்சிகளின் காலமாக இருந்தது. காசிப்பூர் தோட்ட இல்லத்தின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவியது. வெளியில் பார்த்தால் அது நோயின் வீடு போலத் தோன்றியது. ஆனால் உள்ளே, ஒரு மகானின் இறுதி ஆன்மிக ஒளி இன்னும் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது.
அவரது உடல் மிகவும் பலவீனமடைந்திருந்தது. பேசுவதற்கே வலி. உணவு அரிதாகவே எடுத்துக்கொண்டார். ஆனால் அவருடைய கண்களில் இருந்த தெய்வீக அமைதி குறையவில்லை. சில நேரங்களில் அவர் திடீரென பரவச நிலையில் மூழ்கிவிடுவார். முகத்தில் குழந்தை போன்ற புன்னகை மலரும். சீடர்கள் அதை பார்த்து கண்கலங்குவார்கள்.
சுவாமி விவேகானந்தர் மற்றும் மற்ற சீடர்கள் பகலும் இரவும் அவரருகில் இருந்தனர். அவர்களுக்கு தூக்கமில்லை. உணவிலும் மனம் இல்லை. ஒரே எண்ணம்:
“குருவின் அருகில் இன்னும் சில நொடிகள் இருக்க வேண்டும்…”
ஒருநாள் இரவு, ராமகிருஷ்ணர் அமைதியாகக் கண்களைத் திறந்தார். அருகில் இருந்த சீடர்களை ஒவ்வொருவராகப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் அளவற்ற அன்பு இருந்தது.
பின்னர் மெதுவாகச் சொன்னார்:
“நரேன்… எல்லாரையும் கவனித்துக்கொள்…”
அந்த வார்த்தைகள் நரேந்திரனின் இதயத்தை நடுங்கச் செய்தது. அது வெறும் வேண்டுகோள் அல்ல; ஒரு ஆன்மிகப் பொறுப்பின் ஒப்படைப்பு.
அந்த நாட்களில், ராமகிருஷ்ணர் அடிக்கடி “அம்மா…” என்று மெதுவாக உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் மனம் ஏற்கனவே உலகத்தைத் தாண்டி தெய்வீக அன்னையின் அருளில் கரைந்துவிட்டது போல இருந்தது.
1886 ஆகஸ்ட் 15ஆம் தேதி இரவு.
காசிப்பூர் இல்லம் அமைதியாக இருந்தது.
சீடர்கள் அனைவரும் அருகில் அமர்ந்திருந்தனர்.
அவர்களது கண்களில் கண்ணீர்.
இதயத்தில் சொல்ல முடியாத வேதனை.
ஆனால் அதே நேரத்தில், அந்த அறைக்குள் ஒரு புனிதமான ஆன்மிக அதிர்வு பரவியிருந்தது.
நள்ளிரவு கடந்த பிறகு, ராமகிருஷ்ணர் திடீரென ஆழ்ந்த சமாதி நிலையில் சென்றார்.
அவரது முகம் ஒளிவீசத் தொடங்கியது.
மூச்சு மெதுவானது.
கண்கள் பாதியாக மூடியிருந்தன.
அவர் வேறு ஒரு உலகத்தை நோக்கிப் பயணிப்பது போலத் தோன்றியது.
சீடர்கள் மௌனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.
சிலர் அழுதனர்.
சிலர் ஜபம் செய்தனர்.
சாரதா தேவி அமைதியாகக் கண்ணீர் மல்க அமர்ந்திருந்தார். ஆனால் அவரது உள்ளத்தில் ஒரு ஆழ்ந்த ஆன்மிக அமைதி இருந்தது. ஏனெனில் அவர் அறிந்திருந்தார் — இது முடிவு அல்ல.
அதிகாலை நேரம் நெருங்கியபோது, ராமகிருஷ்ணரின் முகத்தில் திடீரென பேரானந்த புன்னகை மலர்ந்தது.
அவர் மெதுவாக:
“காளி…”
என்று உச்சரித்ததாக சீடர்கள் பின்னர் நினைவுகூர்ந்தனர்.
அதன் பிறகு…
அவரது மூச்சு மெதுவாக நின்றது.
அவர் மகா சமாதி அடைந்தார்.
அந்தக் கணத்தில் அறை முழுவதும் ஆழ்ந்த மௌனம் நிலவியது.
சீடர்களுக்கு உலகமே வெறுமையாகிப் போனது போல இருந்தது.
நரேந்திரன் அமைதியாக நின்றான். அவனது உள்ளம் உடைந்திருந்தது. ஆனால் அதே நேரத்தில், குருவின் ஆன்மிக சக்தி இன்னும் அங்கேயே இருப்பதை அவன் ஆழமாக உணர்ந்தான்.
பல சீடர்கள் பின்னர் கூறினர்:
“அவர் இறக்கவில்லை… தாயோடு ஒன்றானார்.”
ராமகிருஷ்ணரின் திருமேனி பின்னர் பக்தர்களால் இறுதி மரியாதையுடன் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. கங்கை கரையில் அவரது உடல் தகனம் செய்யப்பட்டது. அந்த நேரத்தில், பல சீடர்கள் கண்ணீருடன் இறைநாமம் பாடினர்.
ஆனால் அந்த நெருப்பில் எரிந்தது ஒரு உடல் மட்டுமே.
அவரது போதனைகள் அல்ல.
அவரது அன்பு அல்ல.
அவரது ஆன்மிக ஒளி அல்ல.
மாறாக, அந்த ஒளி இப்போது அவரது சீடர்களின் இதயங்களில் தீப்பொறியாக எழுந்தது.
குறிப்பாக நரேந்திரனின் உள்ளத்தில்.
ஏனெனில் குருவின் மறைவுடன், ஒரு புதிய பணி தொடங்கப் போகிறது.
ராமகிருஷ்ணரின் ஆன்மிக செய்தியை உலகம் முழுவதும் எடுத்துச் செல்லும் பணி.
காசிப்பூரின் அந்த அமைதியான இரவில், ஒரு மகான் தனது உடலை விட்டுச் சென்றார்.
ஆனால் அதே நேரத்தில், ஒரு உலகளாவிய ஆன்மிக இயக்கம் பிறந்தது.