பகுதி 13 – பரமஹம்சரின் போதனைகள்
ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அவர்களின் வாழ்க்கை ஒரு உயிரோடு இருக்கும் ஆன்மிக வேதமாக மாறியிருந்தது. தட்சிணேஸ்வரில் அவர் கூறிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும், சாதாரண உபதேசமாக அல்ல; அனுபவத்தின் ஆழத்திலிருந்து பிறந்த உண்மையாக இருந்தது. அவர் பெரிய மேடைகளில் நின்று உரையாற்றவில்லை. சிக்கலான தத்துவ மொழிகளைப் பயன்படுத்தவில்லை. ஆனால் அவரது எளிய சொற்கள் ஆயிரக்கணக்கான இதயங்களை மாற்றின.
தட்சிணேஸ்வர் காளி கோவில் இப்போது ஆன்மிகத் தேடுபவர்களின் புனித மையமாக மாறியிருந்தது. பக்தர்கள் பல தரப்பிலிருந்து வந்தனர் — கல்வியறிவு பெற்ற இளைஞர்கள், கிராமத்து மக்கள், செல்வந்தர்கள், ஏழைகள், பெண்கள், துறவிகள், குடும்பஸ்தர்கள். ஆனால் ராமகிருஷ்ணர் யாரிடமும் வேறுபாடு காட்டவில்லை. அவருக்கு அனைவரும் தாயின் குழந்தைகள்.
ஒருநாள், ஒரு பக்தர் கேட்டார்:
“சுவாமி, கடவுளை அடைவதற்கு மிகச் சிறந்த வழி எது?”
ராமகிருஷ்ணர் மெதுவாகச் சிரித்தார்.
“தூய அன்பு.”
அவர் விளக்கினார்:
“ஒரு தாய் தனது குழந்தையை எவ்வளவு அன்பாக நினைக்கிறாளோ… ஒரு காதலன் தனது காதலியை எவ்வளவு ஏங்குகிறானோ… ஒரு பேராசைக்காரன் பணத்திற்காக எவ்வளவு துடிக்கிறானோ… அந்த அளவிற்கு இறைவனை ஏங்கினால், அவரைக் காணலாம்.”
இந்த உவமைகள் எல்லோருக்கும் புரியும் வகையில் இருந்தன. அதனால் அவரது போதனைகள் நேராக மக்களின் இதயத்தைத் தொட்டன.
அவரது வாழ்க்கையின் மையம் அன்பு. அவர் கூறுவார்:
“மனிதனை நேசிப்பதே கடவுளை நேசிப்பது.”
ஒரு நாள், கோவிலுக்கு வந்த ஏழை ஒருவர் பசியால் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தார். சிலர் அவரைத் தள்ளி நிறுத்த முயன்றனர். ராமகிருஷ்ணர் உடனே எழுந்து சென்று அவருக்கு உணவு கொடுத்தார்.
பின்னர் பக்தர்களை நோக்கி கூறினார்:
“பசியான மனிதனிடம் கடவுள் அன்னம் கேட்கிறார்.”
அந்த ஒரு வாக்கியம், அவரது கருணையின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்தியது.
அவரது போதனைகளில் சமய ஒற்றுமை மிகவும் முக்கியமானது. பல மதங்களை அனுபவத்தின் மூலம் உணர்ந்தவர் என்பதால், அவர் ஒருபோதும் “என் மதமே உயர்ந்தது” என்று கூறவில்லை.
மாறாக, அவர் சொன்னார்:
“எத்தனை மதங்கள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு பாதைகள் உள்ளன.”
ஒருநாள் சில பக்தர்கள் மதங்களைப் பற்றி வாதிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். ஒருவர் இந்து மதமே உயர்ந்தது என்றார். மற்றொருவர் வேறு மதத்தை ஆதரித்தார். ராமகிருஷ்ணர் அமைதியாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
பின்னர் அவர் கங்கை நதியைச் சுட்டிக்காட்டி கூறினார்:
“ஒருவர் கங்கை நீரை ‘தண்ணீர்’ என்று சொல்கிறார். இன்னொருவர் ‘வாட்டர்’ என்று சொல்கிறார். மற்றொருவர் ‘ஜல்’ என்று சொல்கிறார். பெயர்கள் மாறினாலும், தண்ணீர் ஒன்றே.”
அந்த எளிய விளக்கம் அனைவரையும் மௌனமாக்கியது.
அவர் எந்த மதத்தையும் குறைத்து பேசவில்லை. ஒவ்வொரு மதத்திலும் இருக்கும் உண்மையான பக்தியையும் தெய்வீக அனுபவத்தையும் அவர் மதித்தார். அதனால் பல மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் அவரிடம் ஈர்க்கப்பட்டனர்.
ராமகிருஷ்ணரின் மற்றொரு முக்கியமான போதனை — அகந்தையை விடுதல்.
அவர் கூறுவார்:
“நான்… நான்… என்று சொல்லும் வரை கடவுள் தெரியமாட்டார்.”
ஒரு நாள் அவர் ஒரு உவமை கூறினார்:
“மழைநீர் எப்போதும் தாழ்வான இடத்தில் தேங்குகிறது. அதுபோல தாழ்மையான இதயத்தில்தான் இறையருள் தங்குகிறது.”
இந்த எளிய உவமைகள், மக்களின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தன.
அவரது போதனைகளில் பெண்களுக்கு அளித்த மரியாதையும் மிக உயர்ந்தது. அவர் எல்லா பெண்களையும் தாயாகக் கண்டார். ஒருநாள் பக்தர்களிடம் கூறினார்:
“பெண்ணை பொருளாகக் காணாதீர்கள். தாயாகக் காணுங்கள்.”
அந்த கால சமுதாயத்தில் இது மிகப் பெரிய ஆன்மிகப் புரட்சியான சிந்தனை.
சாரதா தேவி அவர்களுடன் இருந்த உறவும் இதையே வெளிப்படுத்தியது. அவர் பெண்மையை தெய்வீக சக்தியாக மதித்தார்.
சில நேரங்களில் ராமகிருஷ்ணர் பாடல்களால் போதித்தார். காளி அம்மன் பற்றிய பக்திப் பாடல்கள் பாடிக்கொண்டே ஆனந்தத்தில் மூழ்குவார். அந்த நிலையைப் பார்த்தவர்கள், “இவர் பேசுவது மட்டும் இல்லை; வாழ்கிறார்” என்று உணர்ந்தனர்.
ஒரு மாலை, கங்கை கரையில் சூரியன் மறையும் நேரம். பக்தர்கள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர். ராமகிருஷ்ணர் மெதுவாகக் கூறினார்:
“மனிதன் உள்ளத்தில் இருக்கும் அன்பே இறைவனின் உண்மையான கோவில்.”
அந்த வார்த்தைகள் கங்கை அலைகளோடு கலந்து, அங்கே இருந்தவர்களின் இதயத்தில் நிரந்தரமாக பதிந்தன.
அவரது போதனைகள் வெறும் தத்துவ சிந்தனைகள் அல்ல; மனிதனை மனிதனாக மாற்றும் ஆன்மிக ஒளி. அந்த ஒளி, பின்னர் அவரது சீடர்களின் மூலம் உலகம் முழுவதும் பரவப் போகிறது. குறிப்பாக சுவாமி விவேகானந்தர், இந்த அன்பு மற்றும் சமய ஒற்றுமையின் செய்தியை உலக மேடையில் முழங்கப்போகிறார்.
ஆனால் அந்தப் பெரிய இயக்கத்தின் இதயம், தட்சிணேஸ்வரில் எளிமையாக அமர்ந்து, மனிதர்களை அன்பு செய்ய கற்றுக் கொடுத்த அந்த மகானின் அமைதியான குரலிலேயே இருந்தது.