பகுதி 9 – சரதா தேவியின் வருகை
ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அவர்களின் ஆன்மிக வாழ்க்கை நாளுக்கு நாள் பரந்து கொண்டிருந்தாலும், விதி இன்னும் ஒரு புனிதமான அத்தியாயத்தை அவருக்காக காத்திருந்தது. அது சாதாரண குடும்ப வாழ்க்கையின் தொடக்கம் அல்ல; உலகிற்கு அரிதாகக் காணப்படும் ஒரு தெய்வீக ஆன்மிக இணைவு. அந்த இணைவின் மையத்தில் இருந்தவர் — சாரதா தேவி.
சிறுவயதிலேயே ராமகிருஷ்ணருக்கும் சாரதாவுக்கும் திருமணம் நடந்திருந்தது. அக்கால சமூக வழக்கப்படி நடந்த அந்த திருமணம், வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் சாதாரண குடும்ப உறவாகத் தோன்றியது. ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல, அது மனித உறவைத் தாண்டிய ஒரு ஆன்மிக பந்தமாக மாறப்போகிறது என்பதை யாரும் அப்போது உணரவில்லை.
சாரதா தேவி, அமைதியான கிராம வாழ்க்கையில் வளர்ந்த எளிமையான பெண். ஆனால் அவரது உள்ளம் மிகத் தூய்மையானது. பக்தி, கருணை, பணிவு — இவை இயல்பாகவே அவரிடம் இருந்தன. ராமகிருஷ்ணரைப் பற்றிய செய்திகள் கிராமத்திலும் பரவத் தொடங்கியபோது, பலர் அவரைப் பற்றி பலவிதமாக பேசினர்.
“அவர் இப்போது உலகத்தை மறந்த மகான் போல இருக்கிறார்…”
“காளியோடு பேசுகிறாராம்…”
“சமாதியில் மூழ்கிவிடுகிறாராம்…”
இந்தக் கதைகள் சாரதா தேவியின் மனத்திலும் கேள்விகளை எழுப்பின. ஆனால் பயத்தைவிட ஒரு ஆழ்ந்த ஈர்ப்பு அதிகமாக இருந்தது. “அவர் எப்படி வாழ்கிறார்? என்ன ஆன்மிக அனுபவத்தில் இருக்கிறார்?” என்ற எண்ணம் அவரை தட்சிணேஸ்வருக்கு அழைத்துச் சென்றது.
ஒருநாள், நீண்ட பயணத்திற்குப் பிறகு, அவர் தட்சிணேஸ்வர் காளி கோவில் வந்தடைந்தார். கங்கை தென்றல் வீசிய அந்த மாலை நேரத்தில், ராமகிருஷ்ணர் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். சாரதா தேவியை பார்த்ததும், அவரது முகத்தில் குழந்தை போன்ற புன்னகை மலர்ந்தது.
அவர் மெதுவாகக் கேட்டார்:
“நீ என்னை உலக வாழ்க்கைக்குள் இழுக்க வந்தாயா?”
அந்தக் கேள்வி சாதாரணமானதல்ல. அது ஒரு மகானின் உள்ளத்தின் நேரடியான வெளிப்பாடு.
சாரதா தேவி அமைதியாகத் தலையசைத்தார்.
“இல்லை… உங்கள் ஆன்மிகப் பாதையில் உங்களுக்கு உதவ வந்துள்ளேன்.”
அந்த ஒரு பதில், அவர்களின் உறவின் முழு சாரத்தையும் வெளிப்படுத்தியது.
அந்த நாளிலிருந்து, அவர்கள் கணவன்-மனைவியாக மட்டும் வாழவில்லை. ஆன்மிகப் பயணத்தின் இரு ஒளிக்கதிர்களாக வாழ்ந்தனர். ராமகிருஷ்ணர், சாரதா தேவியை சாதாரண பெண்ணாகக் காணவில்லை. அவர் அவரில் தெய்வீகத் தாயின் வடிவத்தையே கண்டார்.
ஒரு புனித இரவு, ராமகிருஷ்ணர் மிகவும் அரிய ஆன்மிக நிகழ்வொன்றை நிகழ்த்தினார். அவர் சாரதா தேவியை முன் அமர வைத்து, அவரையே காளி அன்னையின் உருவமாகக் கருதி வழிபட்டார். இந்த நிகழ்வு பின்னர் “ஷோடசி பூஜை” என்று அழைக்கப்பட்டது. பூக்கள், தீபம், மந்திரங்கள் — அனைத்தும் தெய்வ ஆராதனையின் புனிதத்துடன் நடந்தன. ஆனால் அந்த பூஜையின் ஆழ்ந்த பொருள், பெண்ணை தெய்வமாகக் காணும் உயர்ந்த ஆன்மிக பார்வை.
அந்த தருணத்தில், ராமகிருஷ்ணரின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
“அம்மா… நீயே எல்லாவற்றிலும் இருக்கிறாய்…”
என்று உருகினார்.
சாரதா தேவியும் அந்த ஆன்மிக அலைகளில் முழுமையாக மூழ்கினார். பின்னர் அவர் கூறியதாகக் கருதப்படும் ஒரு உணர்ச்சி மிகுந்த நினைவு:
“அவரருகில் இருந்தபோது, நான் உலகத்தை மறந்துவிடுவேன். அது ஒரு புனித அமைதியாக இருந்தது.”
அவர்களின் வாழ்க்கை உலகிற்கு ஒரு புதிய உண்மையை உணர்த்தியது — ஆன்மிகம் என்பது உலகத்தை விட்டு ஓடுவது மட்டுமல்ல; உறவுகளையும் தெய்வீகமாக மாற்றுவது.
சாரதா தேவி மெதுவாக ராமகிருஷ்ணரின் பக்தர்களிடமும் அன்பின் மையமாக மாறினார். யாரேனும் துன்பத்துடன் வந்தால், தாயைப் போல ஆறுதல் கூறுவார். எளிமையான உணவை சமைத்து அனைவருக்கும் பரிமாறுவார். அவர் அருகில் இருந்தவர்கள், “இவர் உண்மையிலேயே தாய்” என்று உணர்ந்தனர்.
ராமகிருஷ்ணர் ஒருநாள் பக்தர்களிடம் கூறினார்:
“அவள் சாதாரண பெண் அல்ல… அவள் சக்தி.”
இந்த வார்த்தைகள் பின்னர் உண்மையாக வெளிப்பட்டன. ஏனெனில் ராமகிருஷ்ணரின் மறைவுக்குப் பிறகும், அவரது ஆன்மிக இயக்கத்தை அன்பாலும் அமைதியாலும் தாங்கிச் சென்றவர் சாரதா தேவி தான்.
அந்தக் காலத்தில் யாரும் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளாத இந்த ஆன்மிக இணைவு, பின்னர் உலகம் முழுவதும் மதிக்கப்படும் ஒரு புனித உறவாக மாறியது. அது உடலின் உறவு அல்ல; ஆன்மாவின் உறவு. அன்பு, பக்தி, தியாகம், தெய்வீக ஒற்றுமை — இவை அனைத்தும் ஒன்றாக கலந்த அரிய வாழ்வு.
தட்சிணேஸ்வரின் அந்த அமைதியான இரவுகளில், கங்கை அலைகள் மெதுவாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு புதிய ஆன்மிக யுகம் அமைதியாக உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. அந்த யுகத்தின் மையத்தில் இருந்த இரு தெய்வீக ஆன்மாக்கள் — ராமகிருஷ்ணரும் சாரதா தேவியும்.