பகுதி 8 – அனைத்து சமயங்களும் ஒரே பாதை
ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அத்வைத ஞானத்தின் உச்சியை அனுபவித்த பிறகு, அவரது உள்ளத்தில் ஒரு புதிய ஆன்மிக உண்மை மேலும் தெளிவடைந்தது. “கடவுள் ஒருவரே… ஆனால் மனிதர்கள் அவரை பல பெயர்களில் அழைக்கிறார்கள்” என்ற எண்ணம் இப்போது அவருக்கு ஒரு சிந்தனை மட்டுமல்ல; நேரடி அனுபவமாக மாறியது. தட்சிணேஸ்வர் காளி கோவில் இப்போது பக்தர்களின் கூடாரமாக இருந்தாலும், ராமகிருஷ்ணரின் மனம் எல்லா மதங்களின் உள்ளார்ந்த உண்மையை அறிய ஏங்கத் தொடங்கியது.
அந்த காலத்தில் இந்திய சமூகம் மத வேறுபாடுகளால் பிரிந்திருந்தது. ஒருவர் தன் மதமே உயர்ந்தது என்று நம்பினார். ஆனால் ராமகிருஷ்ணரின் உள்ளம் வேறு விதமாகச் செயல்பட்டது. “ஒரே தண்ணீரை ஒருவர் ‘ஜல்’ என்று அழைக்கிறார்; மற்றொருவர் ‘வாட்டர்’ என்று அழைக்கிறார். பெயர் வேறானாலும் பொருள் ஒன்றே” என்று அவர் கூறுவார். இந்த உண்மையை வெறும் வார்த்தைகளால் அல்ல, அனுபவத்தால் நிரூபிக்க வேண்டும் என்ற ஆழ்ந்த விருப்பம் அவருக்குள் எழுந்தது.
முதலில் அவர் இஸ்லாமிய ஆன்மிகப் பாதையைப் பின்பற்றத் தொடங்கினார். ஒரு சூஃபி பக்தரின் வழிகாட்டுதலின்படி, அவர் சில நாட்கள் முழுவதும் முஸ்லீம் துறவியின் வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார். காளி கோவிலுக்குள் கூட செல்லாமல் இருந்தார். வெள்ளை உடை அணிந்தார். “அல்லாஹ்” என்ற நாமத்தை ஜபித்தார். தினமும் தொழுகை செய்தார். அவரது மனம் முழுவதும் ஒரே இறைவனின் கருணையில் மூழ்கியது. சில நாட்களிலேயே, தியானத்தின் போது பிரகாசமான ஒளியுடன் ஒரு தெய்வீக உருவம் தன்னருகே வருவதை அவர் உணர்ந்தார். அந்த அனுபவத்தில் அவர் ஆழ்ந்த அமைதியை அடைந்தார். பின்னர் அவர் கூறினார்: “இஸ்லாமின் வழியிலும் அதே பரம்பொருளை நான் அனுபவித்தேன்.”
அதன்பின் அவரது கவனம் கிறிஸ்தவ மார்க்கத்தை நோக்கித் திரும்பியது. ஒருநாள், ஒரு பக்தரின் வீட்டில் அவர் ஏசு கிறிஸ்து அவர்களின் வாழ்க்கை பற்றிய ஓவியங்களைப் பார்த்தார். மரியாள் தன் குழந்தையைத் தழுவிக் கொண்டிருந்த அந்தப் படம், ராமகிருஷ்ணரின் இதயத்தை ஆழமாகத் தொட்டது. சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அவர் இயேசுவின் அன்பு, கருணை, தியாகம் ஆகியவற்றைப் பற்றி தியானிக்கத் தொடங்கினார். அந்த தியானம் மெதுவாக அவரை ஒரு புதிய ஆன்மிக அனுபவத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றது.
ஒரு மாலை, கங்கை கரையில் நடந்துகொண்டிருந்தபோது, திடீரென அவர் ஒரு தெய்வீக காட்சியைப் பார்த்தார். வெள்ளை ஒளியில் பிரகாசிக்கும் பரிசுத்தமான உருவம் ஒன்று மெதுவாக அவரை நோக்கி வந்தது. அந்த முகத்தில் அளவற்ற கருணை. கண்களில் தூய அன்பு. அவர் உடனே உணர்ந்தார் — அது இயேசு. அந்த உருவம் அருகில் வந்து, அவரது உள்ளத்தில் ஒளியாக கலந்தது. அந்த கணத்தில் அவர் மீண்டும் சமாதி நிலையை அனுபவித்தார். பின்னர் மெதுவாகச் சொன்னார்: “கிறிஸ்துவின் வழியிலும் அதே இறைவன் வெளிப்படுகிறார்.”
இந்த அனுபவங்கள் ராமகிருஷ்ணரின் ஆன்மிக பார்வையை உலகளாவியதாக மாற்றின. அவர் எந்த மதத்தையும் குறைத்து பேசவில்லை. எந்த சமயத்தையும் எதிர்க்கவில்லை. மாறாக, ஒவ்வொரு மதத்திலும் இருக்கும் உண்மையான பக்தியையும், அன்பையும், இறைநம்பிக்கையையும் வணங்கினார். அவரிடம் வந்த பக்தர்கள் பல மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள், பிராமணர்கள், ஏழைகள், பண்டிதர்கள் — அனைவரையும் அவர் ஒரே பார்வையில் பார்த்தார்.
ஒருநாள் ஒரு பக்தர் அவரிடம் கேட்டார்: “சுவாமி, எந்த மதம் சிறந்தது?” ராமகிருஷ்ணர் மெதுவாகச் சிரித்தார். பின்னர் கங்கை நதியைச் சுட்டிக்காட்டி கூறினார்: “இந்தக் கங்கைக்கு பல இடங்களில் இருந்து நதிகள் வந்து சேர்கின்றன. ஆனால் கடலில் சேர்ந்த பிறகு, எந்த நீர் எந்த நதியிலிருந்து வந்தது என்று சொல்ல முடியுமா? அதுபோல எல்லா மதங்களும் இறைவனிடமே கொண்டு செல்கின்றன.”
அவரது இந்த போதனைகள் அக்கால சமுதாயத்தில் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. மத வேறுபாட்டால் பிரிந்திருந்த மனங்களில், அவர் ஒற்றுமையின் விதையை விதைத்தார். பக்தி என்பது பெயரில் இல்லை; இதயத்தின் தூய்மையில் இருக்கிறது என்று அவர் உணர்த்தினார். அவர் கூறிய “யதோ மாத் ததோ பாத்” — “எத்தனை மதங்கள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு பாதைகள் உள்ளன” என்ற சிந்தனை பின்னர் உலகம் முழுவதும் பரவியது.
ராமகிருஷ்ணரின் இந்த ஆன்மிக அனுபவங்கள், பின்னர் அவரது சீடர்களின் வாழ்க்கையையும் மாற்றின. குறிப்பாக சுவாமி விவேகானந்தர், இந்த உலக சகோதரத்துவ சிந்தனையை உலக அரங்கில் எடுத்துச் செல்லப் போகிறார். ஆனால் அந்தப் பெரிய இயக்கத்தின் விதை, தட்சிணேஸ்வரில் அமைதியாக அமர்ந்து அனைத்து மதங்களிலும் ஒரே இறைவனை கண்ட அந்த மகானின் இதயத்தில் ஏற்கனவே விதைக்கப்பட்டிருந்தது.