பகுதி 7 – அத்வைத ஞானத்தின் ஒளி
தட்சிணேஸ்வர் காளி கோவில் இப்போது பக்தியின் மையமாக மட்டுமல்ல…
ஆன்மிகப் புரட்சியின் இதயமாக மாறிக் கொண்டிருந்தது.
ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் தினமும் புதிய ஆன்மிக அனுபவங்களில் மூழ்கினார். காளி அன்னையின் அருள் அவரை பக்தியின் உச்சிக்குக் கொண்டு சென்றிருந்தது. ஆனால் விதி அவருக்காக இன்னும் உயர்ந்த ஒரு அனுபவத்தை வைத்திருந்தது.
அது…
அத்வைத ஞானம்.
“எல்லாம் ஒன்றே.”
“ஜீவனும் பரம்பொருளும் வேறல்ல.”
இந்த உண்மையை நேரடியாக அனுபவிக்கச் செய்ய வந்தவர் —
தோதாபுரி.
ஒரு நாள், தட்சிணேஸ்வருக்கு உயரமான, மெலிந்த உடலமைப்புடன், நிர்வாண சந்நியாசி ஒருவர் வந்தார். முகத்தில் கடுமையான துறவற ஒளி. கண்களில் ஆழ்ந்த அமைதி.
அவர் வடஇந்திய அத்வைத சந்நியாசி.
பல ஆண்டுகள் தியானத்தில் வாழ்ந்தவர்.
அவரை பார்த்தவுடன், ராமகிருஷ்ணர் குழந்தையைப் போல மகிழ்ந்தார்.
தோதாபுரி அவரைப் பார்த்துக் கொண்டே சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்தார்.
பின்னர் மெதுவாக கேட்டார்:
“நீ கடவுளை எப்படி காண்கிறாய்?”
ராமகிருஷ்ணர் உடனே சொன்னார்:
“என் தாயாக…”
தோதாபுரி சிரித்தார்.
“அது நல்லது. ஆனால் தாய், உருவம், உலகம் — இவை அனைத்தையும் தாண்டிய பரம்பொருளை அனுபவிக்க விரும்புகிறாயா?”
அந்த கேள்வி ராமகிருஷ்ணரின் உள்ளத்தைத் தொட்டது.
ஏனெனில் அவர் இதுவரை சக்தி வழிபாட்டின் மூலம் தெய்வத்தை அனுபவித்திருந்தார். ஆனால் இப்போது உருவமற்ற பிரம்ம ஞானத்தின் வாசல் திறக்கப் போகிறது.
தோதாபுரி அவருக்கு சந்நியாச தீட்சை அளித்தார்.
அன்று கங்கை கரையில் நடந்த அந்த நிகழ்வு மிகப் புனிதமானது.
அவர் ராமகிருஷ்ணரிடம் கூறினார்:
“மனதில் தோன்றும் எல்லா உருவங்களையும் கடந்து செல். எதிலும் பற்றாமல் இரு.”
அதன்பின் தொடங்கியது அத்வைத தியானம்.
ஒரு இரவு.
அமைதியான சன்னதி.
தோதாபுரி அருகில் அமர்ந்திருந்தார்.
ராமகிருஷ்ணர் கண்களை மூடி தியானத்தில் ஆழ்ந்தார்.
ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அவர் மனதை உருவமற்ற பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்த முயன்றபோது, காளி அன்னையின் தெய்வீக உருவம் அவரது உள்ளத்தில் தோன்றியது.
அவர் கண்களைத் திறந்து வேதனையுடன் சொன்னார்:
“என் தாயின் உருவத்தைத் தாண்ட முடியவில்லை…”
தோதாபுரி கடுமையாகப் பார்த்தார்.
“அந்த உருவத்தையும் ஞான வாளால் வெட்டி தாண்டு!”
அந்த வார்த்தைகள் மின்னல் போல தாக்கின.
ராமகிருஷ்ணர் மீண்டும் கண்களை மூடினார்.
உள்ளத்தில் காளி அன்னையின் பிரகாசமான உருவம் தோன்றியது.
அந்தக் கணம்…
அவர் மனதில் ஒரு ஞான வாளை கற்பனை செய்தார்.
அந்த வாளால் தாயின் உருவத்தையே வெட்டி தாண்டினார்.
உடனே…
எல்லாம் மறைந்தது.
உருவம் இல்லை.
ஒலி இல்லை.
உலகம் இல்லை.
எல்லையற்ற அமைதி மட்டும்.
அளவற்ற ஒளி மட்டும்.
அது நிர்விகல்ப சமாதி.
அங்கே “நான்” என்பதே இல்லை.
அனுபவிப்பவரும் இல்லை.
அனுபவமும் இல்லை.
ஒரே பரம்பொருள் மட்டுமே.
அந்த நிலையில் ராமகிருஷ்ணர் பல மணி நேரங்கள் அசைவின்றி இருந்தார்.
தோதாபுரி அதிர்ச்சியடைந்தார்.
ஏனெனில் அவர் தானே அந்த நிலையை அடைய நாற்பது ஆண்டுகள் கடுமையான தவம் செய்திருந்தார்.
ஆனால் ராமகிருஷ்ணர்…
ஒரே நாளில் அந்த உச்சியைத் தொட்டுவிட்டார்.
தோதாபுரியின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
அவர் மெதுவாக சொன்னார்:
“இவர் மனிதர் அல்ல… தெய்வீக அவதாரம்…”
மூன்று நாட்கள் வரை ராமகிருஷ்ணர் அந்த சமாதி நிலையில் இருந்ததாக கூறப்படுகிறது.
உடல் உயிரோடு இருந்தது.
ஆனால் மனம் பரம்பொருளில் கரைந்திருந்தது.
பின்னர் மெதுவாக வெளி உணர்வு திரும்பியபோது, அவர் கண்களைத் திறந்தார்.
ஆனால் அந்தக் கண்கள் இப்போது வேறு.
அங்கே உலகப் பற்றுகள் இல்லை.
அங்கே எல்லையற்ற அமைதி மட்டுமே.
அவர் மெதுவாக சிரித்தார்.
“அம்மாவும் அதுவே… பிரம்மமும் அதுவே…”
அந்த ஒரு வாக்கியம், அவரது ஆன்மிக அனுபவத்தின் முழு சாரம்.
பக்தியும் ஞானமும் ஒன்றே.
காளியும் பிரம்மமும் ஒன்றே.
உருவமும் உருவமற்றதும் ஒன்றே.
இந்த உண்மையை அவர் நேரடியாக அனுபவித்திருந்தார்.
அந்த நாளுக்குப் பிறகு, ராமகிருஷ்ணரின் போதனைகள் இன்னும் ஆழமானவை ஆனது.
அவர் கூறினார்:
“பல்வேறு மதங்கள் பல பாதைகள். ஆனால் இலக்கு ஒன்று.”
“கடவுளை அன்பால் அடையலாம். ஞானத்தால் அடையலாம். எந்த வழியிலும் உண்மையாக சென்றால் அவர் கிடைப்பார்.”
தோதாபுரி தட்சிணேஸ்வரை விட்டு செல்லும் முன், நீண்ட நேரம் ராமகிருஷ்ணரை அமைதியாகப் பார்த்தார்.
அவரது உள்ளத்தில் இருந்த அகந்தை இப்போது முற்றிலும் கரைந்திருந்தது.
ஏனெனில் அவர் ஒரு அரிய உண்மையை உணர்ந்திருந்தார் —
தான் கற்பிக்க வந்த சீடன், உண்மையில் உலகத்தை கற்பிக்கப் பிறந்த மகான்.
பகுதி 7 – அத்வைத ஞானத்தின் ஒளி
தட்சிணேஸ்வர் காளி கோவில் இப்போது பக்தியின் மையமாக மட்டுமல்ல…
ஆன்மிகப் புரட்சியின் இதயமாக மாறிக் கொண்டிருந்தது.
ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் தினமும் புதிய ஆன்மிக அனுபவங்களில் மூழ்கினார். காளி அன்னையின் அருள் அவரை பக்தியின் உச்சிக்குக் கொண்டு சென்றிருந்தது. ஆனால் விதி அவருக்காக இன்னும் உயர்ந்த ஒரு அனுபவத்தை வைத்திருந்தது.
அது…
அத்வைத ஞானம்.
“எல்லாம் ஒன்றே.”
“ஜீவனும் பரம்பொருளும் வேறல்ல.”
இந்த உண்மையை நேரடியாக அனுபவிக்கச் செய்ய வந்தவர் —
தோதாபுரி.
ஒரு நாள், தட்சிணேஸ்வருக்கு உயரமான, மெலிந்த உடலமைப்புடன், நிர்வாண சந்நியாசி ஒருவர் வந்தார். முகத்தில் கடுமையான துறவற ஒளி. கண்களில் ஆழ்ந்த அமைதி.
அவர் வடஇந்திய அத்வைத சந்நியாசி.
பல ஆண்டுகள் தியானத்தில் வாழ்ந்தவர்.
அவரை பார்த்தவுடன், ராமகிருஷ்ணர் குழந்தையைப் போல மகிழ்ந்தார்.
தோதாபுரி அவரைப் பார்த்துக் கொண்டே சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்தார்.
பின்னர் மெதுவாக கேட்டார்:
“நீ கடவுளை எப்படி காண்கிறாய்?”
ராமகிருஷ்ணர் உடனே சொன்னார்:
“என் தாயாக…”
தோதாபுரி சிரித்தார்.
“அது நல்லது. ஆனால் தாய், உருவம், உலகம் — இவை அனைத்தையும் தாண்டிய பரம்பொருளை அனுபவிக்க விரும்புகிறாயா?”
அந்த கேள்வி ராமகிருஷ்ணரின் உள்ளத்தைத் தொட்டது.
ஏனெனில் அவர் இதுவரை சக்தி வழிபாட்டின் மூலம் தெய்வத்தை அனுபவித்திருந்தார். ஆனால் இப்போது உருவமற்ற பிரம்ம ஞானத்தின் வாசல் திறக்கப் போகிறது.
தோதாபுரி அவருக்கு சந்நியாச தீட்சை அளித்தார்.
அன்று கங்கை கரையில் நடந்த அந்த நிகழ்வு மிகப் புனிதமானது.
அவர் ராமகிருஷ்ணரிடம் கூறினார்:
“மனதில் தோன்றும் எல்லா உருவங்களையும் கடந்து செல். எதிலும் பற்றாமல் இரு.”
அதன்பின் தொடங்கியது அத்வைத தியானம்.
ஒரு இரவு.
அமைதியான சன்னதி.
தோதாபுரி அருகில் அமர்ந்திருந்தார்.
ராமகிருஷ்ணர் கண்களை மூடி தியானத்தில் ஆழ்ந்தார்.
ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அவர் மனதை உருவமற்ற பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்த முயன்றபோது, காளி அன்னையின் தெய்வீக உருவம் அவரது உள்ளத்தில் தோன்றியது.
அவர் கண்களைத் திறந்து வேதனையுடன் சொன்னார்:
“என் தாயின் உருவத்தைத் தாண்ட முடியவில்லை…”
தோதாபுரி கடுமையாகப் பார்த்தார்.
“அந்த உருவத்தையும் ஞான வாளால் வெட்டி தாண்டு!”
அந்த வார்த்தைகள் மின்னல் போல தாக்கின.
ராமகிருஷ்ணர் மீண்டும் கண்களை மூடினார்.
உள்ளத்தில் காளி அன்னையின் பிரகாசமான உருவம் தோன்றியது.
அந்தக் கணம்…
அவர் மனதில் ஒரு ஞான வாளை கற்பனை செய்தார்.
அந்த வாளால் தாயின் உருவத்தையே வெட்டி தாண்டினார்.
உடனே…
எல்லாம் மறைந்தது.
உருவம் இல்லை.
ஒலி இல்லை.
உலகம் இல்லை.
எல்லையற்ற அமைதி மட்டும்.
அளவற்ற ஒளி மட்டும்.
அது நிர்விகல்ப சமாதி.
அங்கே “நான்” என்பதே இல்லை.
அனுபவிப்பவரும் இல்லை.
அனுபவமும் இல்லை.
ஒரே பரம்பொருள் மட்டுமே.
அந்த நிலையில் ராமகிருஷ்ணர் பல மணி நேரங்கள் அசைவின்றி இருந்தார்.
தோதாபுரி அதிர்ச்சியடைந்தார்.
ஏனெனில் அவர் தானே அந்த நிலையை அடைய நாற்பது ஆண்டுகள் கடுமையான தவம் செய்திருந்தார்.
ஆனால் ராமகிருஷ்ணர்…
ஒரே நாளில் அந்த உச்சியைத் தொட்டுவிட்டார்.
தோதாபுரியின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
அவர் மெதுவாக சொன்னார்:
“இவர் மனிதர் அல்ல… தெய்வீக அவதாரம்…”
மூன்று நாட்கள் வரை ராமகிருஷ்ணர் அந்த சமாதி நிலையில் இருந்ததாக கூறப்படுகிறது.
உடல் உயிரோடு இருந்தது.
ஆனால் மனம் பரம்பொருளில் கரைந்திருந்தது.
பின்னர் மெதுவாக வெளி உணர்வு திரும்பியபோது, அவர் கண்களைத் திறந்தார்.
ஆனால் அந்தக் கண்கள் இப்போது வேறு.
அங்கே உலகப் பற்றுகள் இல்லை.
அங்கே எல்லையற்ற அமைதி மட்டுமே.
அவர் மெதுவாக சிரித்தார்.
“அம்மாவும் அதுவே… பிரம்மமும் அதுவே…”
அந்த ஒரு வாக்கியம், அவரது ஆன்மிக அனுபவத்தின் முழு சாரம்.
பக்தியும் ஞானமும் ஒன்றே.
காளியும் பிரம்மமும் ஒன்றே.
உருவமும் உருவமற்றதும் ஒன்றே.
இந்த உண்மையை அவர் நேரடியாக அனுபவித்திருந்தார்.
அந்த நாளுக்குப் பிறகு, ராமகிருஷ்ணரின் போதனைகள் இன்னும் ஆழமானவை ஆனது.
அவர் கூறினார்:
“பல்வேறு மதங்கள் பல பாதைகள். ஆனால் இலக்கு ஒன்று.”
“கடவுளை அன்பால் அடையலாம். ஞானத்தால் அடையலாம். எந்த வழியிலும் உண்மையாக சென்றால் அவர் கிடைப்பார்.”
தோதாபுரி தட்சிணேஸ்வரை விட்டு செல்லும் முன், நீண்ட நேரம் ராமகிருஷ்ணரை அமைதியாகப் பார்த்தார்.
அவரது உள்ளத்தில் இருந்த அகந்தை இப்போது முற்றிலும் கரைந்திருந்தது.
ஏனெனில் அவர் ஒரு அரிய உண்மையை உணர்ந்திருந்தார் —
தான் கற்பிக்க வந்த சீடன், உண்மையில் உலகத்தை கற்பிக்கப் பிறந்த மகான்.