விவேகானந்தர் வரலாறு – பகுதி 1
பிறப்பு, குடும்பம், சிறுவயது மற்றும் ஆன்மீகத் தேடலின் தொடக்கம்
இந்திய ஆன்மீக வரலாற்றில் என்றும் அழியாத பெயராகத் திகழ்பவர் Swami Vivekananda. “எழுந்திருங்கள், விழித்திருங்கள், இலக்கை அடையும் வரை நின்றுவிடாதீர்கள்” என்ற அவரது பொன்மொழி, இன்றும் உலகம் முழுவதும் கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு ஊக்கமாக இருந்து வருகிறது. மனித நேயம், தன்னம்பிக்கை, இளைஞர்களின் சக்தி, ஆன்மீக உயர்வு, தேசபக்தி, கல்வி மற்றும் சமூக சேவை ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் உலகிற்கு எடுத்துரைத்த மகான் அவர். ஆனால் உலகம் போற்றிய அந்த சுவாமி விவேகானந்தர், ஆரம்பத்தில் சாதாரண குடும்பத்தில் பிறந்த ஒரு குழந்தை தான். அவரது இயற்பெயர் நரேந்திரநாத் தத்தா. பின்னர் உலகம் முழுவதும் அவர் “சுவாமி விவேகானந்தர்” எனப் புகழடைந்தார்.
1863 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 12 ஆம் நாள், இந்தியாவின் மேற்கு வங்க மாநில தலைநகரமான Kolkata நகரில் அவர் பிறந்தார். அவரது தந்தை விஷ்வநாத் தத்தா ஒரு புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞர். அறிவாற்றல் மிகுந்தவர். மேற்கத்திய சிந்தனைகளிலும் சட்ட அறிவிலும் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தார். அவரது தாய் பூவனேஸ்வரி தேவி, இறை பக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்த ஒரு சிறந்த பெண்மணி. குழந்தை நரேந்திரனின் மனதிலும் ஆன்மீக விதைகள் விதைக்கப்பட்டதற்கு முக்கிய காரணம் அவரது தாயார் தான். ராமாயணம், மகாபாரதம் போன்ற இதிகாசக் கதைகளை சிறுவயதிலிருந்தே அவருக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தார். அவற்றை கேட்டு வளர்ந்த நரேந்திரனின் மனதில் வீரமும் தர்மமும் பக்தியும் வேரூன்றின.
சிறுவயதிலிருந்தே நரேந்திரன் மிகவும் சுறுசுறுப்பான குழந்தை. எப்போதும் ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருப்பார். ஆனால் அதே சமயம் ஆழ்ந்த சிந்தனை கொண்டவராகவும் இருந்தார். சாதாரண குழந்தைகளைப் போல அல்லாமல், “கடவுள் உண்மையிலேயே இருக்கிறாரா?”, “மனித வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன?”, “ஏன் ஏழை-பணக்கார வேறுபாடு?” போன்ற கேள்விகளை சிறு வயதிலேயே கேட்பார். இவரது நினைவாற்றல் மிகவும் அபாரமாக இருந்தது. ஒருமுறை படித்ததை எளிதில் மறக்க மாட்டார். பாடல்கள், வேத மந்திரங்கள், இலக்கியங்கள் அனைத்தையும் மிக வேகமாக மனப்பாடம் செய்து விடுவார்.
பள்ளிக் கல்வியில் நரேந்திரன் மிகுந்த திறமையுடன் விளங்கினார். இசை, உடற்பயிற்சி, தத்துவம், இலக்கியம், தர்க்கம், வரலாறு, சமூகவியல் என பல துறைகளில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். மேற்கத்திய தத்துவஞானிகளின் நூல்களையும் இந்திய வேதாந்த நூல்களையும் ஒன்றாகப் படித்தார். அவரது அறிவுத் தாகம் அதிகமாக இருந்தது. எந்தக் கருத்தையும் கண்மூடித்தனமாக ஏற்க மாட்டார். ஒவ்வொன்றையும் ஆராய்ந்து உண்மையைத் தேடுவார்.
இளமைக் காலத்தில் அவர் பல ஆன்மீக குருமார்களைச் சந்தித்தார். “நீங்கள் கடவுளைக் கண்டிருக்கிறீர்களா?” என்ற கேள்வியை அவர்களிடம் கேட்டார். ஆனால் யாரிடமும் திருப்திகரமான பதில் கிடைக்கவில்லை. சிலர் கோபப்பட்டனர். சிலர் தத்துவ விளக்கங்கள் கூறினர். ஆனால் நரேந்திரன் தேடியது அனுபவத்தின் உண்மை. கடவுள் இருக்கிறார் என்றால் அதை நேரடியாக அனுபவித்தவரைத் தேடினார்.
அந்த நேரத்தில் அவரது வாழ்க்கையை முற்றிலும் மாற்றிய சந்திப்பு ஒன்று நிகழ்ந்தது. அது Ramakrishna Paramahamsa அவர்களுடனான சந்திப்பு. தட்சிணேஸ்வர் காளி கோயிலில் வாழ்ந்த ராமகிருஷ்ணர், மிக எளிமையான ஆன்மீக மகான். ஆரம்பத்தில் நரேந்திரன் அவரை சோதிக்கவே சென்றார். வழக்கம்போல் அதே கேள்வியை கேட்டார்: “நீங்கள் கடவுளைக் கண்டிருக்கிறீர்களா?”
அப்போது ராமகிருஷ்ணர் அமைதியாக, “ஆம், நான் கடவுளைக் கண்டிருக்கிறேன். உன்னைப் பார்க்கிறதைவிட தெளிவாகக் கண்டிருக்கிறேன். உன்னுடனும் பேசுவது போல அவருடனும் பேசுகிறேன்” என்று பதிலளித்தார். இந்த பதில் நரேந்திரனை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. ஏனெனில் இதுவரை யாரும் இவ்வளவு உறுதியுடன் பதில் கூறவில்லை.
ஆனால் நரேந்திரன் உடனே அவரை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அவர் பகுத்தறிவு கொண்டவர். பலமுறை ராமகிருஷ்ணரைச் சந்தித்து சோதித்தார். அவருடைய வாழ்க்கை, நடத்தைகள், ஆன்மீக அனுபவங்கள் அனைத்தையும் கவனித்தார். இறுதியில் ராமகிருஷ்ணர் உண்மையான மகான் என்பதை உணர்ந்தார். அந்தச் சந்திப்பு அவரது வாழ்க்கையின் திருப்புமுனையாக அமைந்தது.
ராமகிருஷ்ணரின் அருகில் இருந்தபோது நரேந்திரனின் உள்ளத்தில் பெரிய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. தியானம், பக்தி, வேதாந்த ஞானம் ஆகியவற்றில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு உருவானது. ஆனால் அவர் வெறும் ஆன்மீகத்தில் மட்டும் மூழ்கவில்லை. மனித துயரங்களையும் சமூக அநீதிகளையும் குறித்து அதிகமாக சிந்தித்தார். “பசியால் வாடும் மனிதருக்கு முதலில் உணவு வேண்டும்; அதன் பிறகே ஆன்மீகம்” என்ற எண்ணம் அவருக்குள் உருவானது.
இந்நேரத்தில் அவரது குடும்பத்தில் பெரிய துயரம் ஏற்பட்டது. அவரது தந்தை திடீரென இறந்தார். குடும்பம் கடும் வறுமையில் சிக்கியது. வீட்டில் உணவுக்கே பணம் இல்லாத நிலை ஏற்பட்டது. உறவினர்கள் கூட உதவ முன்வரவில்லை. இந்த அனுபவம் நரேந்திரனின் மனதை ஆழமாக பாதித்தது. உலகின் நிலையற்ற தன்மையையும் மனிதர்களின் சுயநலத்தையும் நேரடியாக உணர்ந்தார்.
வேலை தேடி பல இடங்களுக்கு சென்றார். ஆனால் எங்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. சில நேரங்களில் பசியுடன் பல நாட்கள் இருந்தார். இருந்தாலும் தன்னம்பிக்கையை இழக்கவில்லை. ராமகிருஷ்ணரிடம் சென்று தனது துயரத்தை பகிர்ந்தார். அப்போது ராமகிருஷ்ணர், “காளி தேவியிடம் சென்று வேண்டிக்கொள்” என்றார்.
நரேந்திரன் கோயிலுக்குச் சென்றார். ஆனால் பணம், வேலை, செல்வம் ஆகியவற்றை கேட்க மனம் வரவில்லை. “ஞானம் தரும் அருள் வேண்டும், பக்தி வேண்டும், துறவு வேண்டும்” என்பதையே வேண்டினார். மூன்று முறை சென்றும் அதையே கேட்டார். இதன் மூலம் அவரது ஆன்மீக உயர்வு வெளிப்பட்டது.
காலப்போக்கில் ராமகிருஷ்ணரின் உடல்நிலை மோசமடைந்தது. தொண்டை புற்றுநோயால் அவர் மிகவும் அவதிப்பட்டார். அப்போது நரேந்திரன் மற்றும் மற்ற சீடர்கள் அவரை அன்புடன் பராமரித்தனர். இறுதியில் 1886 ஆம் ஆண்டு ராமகிருஷ்ணர் மகாசமாதி அடைந்தார். அதன் பின்னர் சீடர்களின் பொறுப்பு முழுவதும் நரேந்திரனின் தோள்களில் விழுந்தது.
ராமகிருஷ்ணரின் மறைவுக்குப் பிறகு நரேந்திரன் துறவற வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அப்போது அவருக்கு “விவேகானந்தர்” என்ற பெயர் வழங்கப்பட்டது. “விவேகம்” என்றால் ஞானம்; “ஆனந்தம்” என்றால் பேரின்பம். உண்மையான ஞானத்தின் ஆனந்தத்தை உலகிற்கு வழங்க வந்தவர் என்பதால் அந்தப் பெயர் மிகவும் பொருத்தமானதாக அமைந்தது.
விவேகானந்தர் இந்தியா முழுவதும் கால்நடையாகப் பயணம் மேற்கொண்டார். வட இந்தியா முதல் தென் இந்தியா வரை சுற்றினார். அரண்மனைகளிலும் தங்கினார்; ஏழைகளின் குடிசைகளிலும் தங்கினார். இந்திய மக்களின் உண்மையான நிலையை நேரில் கண்டார். ஏழ்மை, பசி, கல்வியறிவு இல்லாமை, சாதி வேறுபாடு, மூடநம்பிக்கை ஆகியவை அவரை மிகவும் வேதனைப்படுத்தின.
அவர் உணர்ந்த முக்கியமான உண்மை என்னவென்றால், இந்தியாவின் பலம் அதன் ஆன்மீகத்தில் இருக்கிறது என்பதே. ஆனால் அந்த ஆன்மீகம் வெறும் கோயில் சடங்குகளில் மட்டுமே இருக்கக் கூடாது; மனித சேவையாக வெளிப்பட வேண்டும் என்று எண்ணினார். “ஜீவ சேவை சிவ சேவை” என்ற எண்ணத்தை மக்களிடம் பரப்பத் தொடங்கினார்.
தென்னிந்திய பயணத்தின் போது அவர் Kanyakumari சென்றார். அங்கு கடலின் நடுவே உள்ள பாறையில் அமர்ந்து பல நாட்கள் தியானம் செய்தார். இந்தியாவின் கடந்த கால மகத்துவம், தற்போதைய துயரம், எதிர்கால எழுச்சி ஆகியவற்றைப் பற்றி ஆழமாக சிந்தித்தார். இந்திய மக்களை எழுப்ப வேண்டும் என்ற உறுதி அப்போது அவரது உள்ளத்தில் தீப்பற்றியது.
இந்தியாவை உலக அரங்கில் உயர்த்த வேண்டும் என்ற எண்ணமும் அப்போது உருவானது. அதற்கான வாய்ப்பு விரைவில் கிடைத்தது. அமெரிக்காவின் Chicago நகரில் நடைபெறவிருந்த உலக சமய மாநாட்டில் கலந்து கொள்ள அவர் முடிவு செய்தார். ஆனால் அவரிடம் பணமில்லை. பலரின் உதவியால் பயணச் செலவு திரட்டப்பட்டது. பல சிரமங்களை கடந்து அவர் கடல் மார்க்கமாக அமெரிக்கா நோக்கிப் பயணம் மேற்கொண்டார்.
அந்தப் பயணம் வெறும் ஒருவரின் வெளிநாட்டு பயணம் அல்ல. இந்திய ஆன்மீகத்தின் உலகப் பயணம். அடிமைத்தனத்தில் தாழ்ந்து கிடந்த இந்தியாவிற்கு புதிய மரியாதையைப் பெற்றுத்தரப் போகும் வரலாற்றுப் பயணம் அது.
