பகுதி 11 – நரேந்திரனின் சந்திப்பு
கல்கத்தா நகரம் அந்நாளில் மாற்றத்தின் காற்றில் மூழ்கியிருந்தது. மேற்கத்திய கல்வி, அறிவியல் சிந்தனை, சமூக சீர்திருத்த இயக்கங்கள் — இவை அனைத்தும் இளைஞர்களின் மனதில் புதிய கேள்விகளை எழுப்பியிருந்தன. அந்தக் கேள்விகளில் மிகவும் ஆழமான ஒன்று:
“கடவுள் உண்மையிலேயே இருக்கிறாரா?”
இந்தக் கேள்வி ஒரே ஒரு இளைஞனின் இதயத்தில் தீ போல எரிந்துகொண்டிருந்தது.
அவர் — சுவாமி விவேகானந்தர், அப்போது “நரேந்திரநாத் தத்தா” என்று அழைக்கப்பட்ட இளம் மாணவன்.
நரேந்திரன் சாதாரண இளைஞன் அல்ல. கூர்மையான அறிவு, அசைக்க முடியாத தைரியம், அற்புதமான நினைவாற்றல் — இவை அனைத்தும் அவரிடம் இருந்தன. இசையிலும் திறமை பெற்றிருந்தார். தத்துவ நூல்களை ஆர்வமாகப் படித்தார். ஆனால் எந்தப் புத்தகமும் அவரது உள்ளத்தின் தாகத்தை தீர்க்கவில்லை.
அவர் பல பண்டிதர்களையும், ஆன்மிக ஆசான்களையும் சந்தித்தார். ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரே கேள்வியை கேட்டார்:
“நீங்கள் கடவுளைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா?”
பலர் தத்துவ விளக்கங்கள் கொடுத்தனர்.
சிலர் சாஸ்திரங்களை மேற்கோள் காட்டினர்.
ஆனால் யாரும் நேரடியான பதிலை அளிக்கவில்லை.
இந்த ஏக்கம் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், ஒரு நண்பர் அவரிடம் கூறினார்:
“தட்சிணேஸ்வரில் ஒரு மகான் இருக்கிறார். அவர் வேறுபட்டவர் போல தெரிகிறார்.”
முதலில் நரேந்திரன் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. “மற்றவர்களைப் போல இன்னொருவர் தான் இருக்கலாம்” என்று நினைத்தான். ஆனால் உள்ளத்தின் தேடல் அவனை அமைதியாக இருக்க விடவில்லை.
ஒருநாள், நண்பர்களுடன் அவர் தட்சிணேஸ்வர் காளி கோவில் சென்றார்.
கங்கை கரையில் அமைந்திருந்த அந்தக் கோவில், மாலை நேர ஒளியில் அமைதியாக பிரகாசித்தது. மணி ஓசைகள் காற்றில் கலந்து வந்தன. அந்த சூழலில் ஒரு விசித்திரமான அமைதி இருந்தது.
நரேந்திரன் உள்ளே நுழைந்தபோது, ஒரு அறையில் எளிமையான உடையில் அமர்ந்திருந்தவரை கண்டான்.
அவர் — ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர்.
அவரது முகத்தில் குழந்தை போன்ற புன்னகை. கண்களில் அளவற்ற அன்பு.
ராமகிருஷ்ணர் நரேந்திரனைப் பார்த்த அந்தக் கணமே, திடீரென பரவசமடைந்தார்.
அவர் எழுந்து வந்து, நரேந்திரனின் கைகளைப் பிடித்தார்.
கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.
“ஆஹா… நீ வந்துவிட்டாயா! எவ்வளவு நாட்களாக நான் காத்திருந்தேன்!”
என்று உருகினார்.
நரேந்திரன் அதிர்ந்தான்.
“இவர் என்னை ஏன் இவ்வளவு நெருக்கமாகப் பேசுகிறார்?” என்று மனதில் எண்ணினான்.
ராமகிருஷ்ணர் அவனை அருகில் அமர வைத்தார். குழந்தையைப் போல அன்புடன் பேசத் தொடங்கினார். ஆனால் நரேந்திரன் இன்னும் எச்சரிக்கையாக இருந்தான். அவனுடைய தர்க்க மனம் எளிதில் யாரையும் ஏற்கத் தயாராக இல்லை.
சில நேரம் கழித்து, அவன் தனது கேள்வியை நேராகக் கேட்டான்:
“சுவாமி… நீங்கள் கடவுளைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா?”
அறையில் ஒரு நிமிடம் அமைதி நிலவியது.
பின்னர் ராமகிருஷ்ணர் எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் பதிலளித்தார்:
“ஆம்! நான் அவரைக் காண்கிறேன்… உன்னைப் பார்க்கிறதைவிட தெளிவாகக் காண்கிறேன். அவரோடு பேசுகிறேன். அவரை உணர்கிறேன்.”
அந்த பதில் நரேந்திரனின் உள்ளத்தை அதிர வைத்தது.
அது வெறும் வார்த்தை அல்ல.
அந்தக் குரலில் அனுபவத்தின் உறுதி இருந்தது.
அந்தக் கண்களில் பொய்யில்லாத உண்மை இருந்தது.
நரேந்திரன் மௌனமானான்.
அவன் இதுவரை இப்படிப்பட்ட மனிதரை சந்தித்ததில்லை.
சில நேரம் கழித்து, ராமகிருஷ்ணர் திடீரென பரவச நிலையில் சென்றார். அவர் நரேந்திரனை மெதுவாகத் தொட்டார்.
அந்தக் கணத்தில்…
நரேந்திரனுக்கு உலகமே சுழலும் போலத் தோன்றியது.
சுவர்கள் மறைந்தன.
அறை கரைந்தது.
உலகம் முழுவதும் ஒரு பேரொளியாக மாறுவது போல உணர்ந்தான்.
அவன் பயந்துபோனான்.
“என்ன செய்கிறீர்கள்?! எனக்கு பெற்றோர் இருக்கிறார்கள்!”
என்று பதறினான்.
ராமகிருஷ்ணர் உடனே சிரித்தபடி அவன் மார்பைத் தொட்டார்.
“சரி… இப்போது வேண்டாம். எல்லாம் காலம் வந்தபின் நடக்கும்.”
உடனே நரேந்திரன் மீண்டும் சாதாரண நிலைக்கு திரும்பினான்.
ஆனால் அவன் உள்ளத்தில் ஏதோ உடைந்துவிட்டது.
அவன் வெளியே வந்தபோது, கங்கை கரையில் நீண்ட நேரம் அமைதியாக நின்றான்.
“இவர் பைத்தியமா? அல்லது உண்மையான மகானா?”
என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தான்.
ஆனால் அவனுடைய இதயம் வேறு ஒன்றைச் சொன்னது.
அந்த நாள், நரேந்திரனின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அத்தியாயம் தொடங்கியது.
அவன் இன்னும் முழுமையாக ராமகிருஷ்ணரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
இன்னும் சந்தேகங்கள் இருந்தன.
ஆனால் ஒரு விஷயம் தெளிவாக இருந்தது —
தட்சிணேஸ்வரில் அவன் சந்தித்த அந்த மனிதர், சாதாரண மனிதர் அல்ல.
அந்த முதல் சந்திப்பு, பின்னர் உலக ஆன்மிக வரலாற்றை மாற்றப்போகும் குரு-சிஷ்ய உறவின் தொடக்கமாக அமைந்தது.
ஒரு பக்கம் குழந்தை போன்ற பக்தியில் கரைந்த மகான்.
மற்றொரு பக்கம் தர்க்கமும் தீவிரமும் நிறைந்த இளைஞன்.
இந்த இரு ஆன்மாக்களின் சந்திப்பு, இந்திய ஆன்மிகத்தின் புதிய யுகத்தை உருவாக்கப் போகிறது.
