பகுதி 1 – காமார்புகூரின் தெய்வக் குழந்தை

மேற்கு வங்கத்தின் பசுமை நிறைந்த நிலங்களில் அமைந்திருந்த ஒரு சிறிய கிராமம் – காமார்புகூர். அங்கு காலையில் சூரியன் உதிக்கும் போது வயல்வெளிகள் தங்க நிறத்தில் பிரகாசிக்கும். காற்றில் மல்லிகை மலரின் வாசனை கலந்திருந்தது. மாலை நேரங்களில் கோவில்களின் மணி ஓசை கிராமமெங்கும் ஒலித்தது. அந்த கிராமத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் எளிமை, பக்தி மற்றும் அன்பால் நிரம்பியவர்கள்.

அந்த கிராமத்தில் வாழ்ந்தார் குதிராம் சட்டோபாத்யாயர். அவர் நீதியிலும் பக்தியிலும் உறுதியானவர். அவருடைய மனைவி சந்திரமணி தேவி, கருணை நிறைந்த தாய்மனம் கொண்டவர். ஏழைகளுக்கு உணவு அளிப்பதும், பக்தர்களுக்கு உதவுவதும், இறைவனை நினைத்து கண்கலங்குவதும் அவருடைய இயல்பு.

ஒருநாள் குதிராம் கயா க்ஷேத்திரத்திற்கு சென்றார். அங்கு விஷ்ணுவை வழிபட்டு உறங்கியபோது ஒரு அதிசய தரிசனம் ஏற்பட்டது. கனவில் தெய்வீக ஒளி தோன்றி, “நான் உன் இல்லத்தில் மகனாகப் பிறப்பேன்” என்ற குரல் கேட்டது. அந்த குரல் மனித குரல் அல்ல; அது விண்ணுலக இசையைப் போன்றது.

அதே சமயம், காமார்புகூரில் இருந்த சந்திரமணி தேவிக்கும் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது. சிவன் கோவிலின் அருகே நின்றபோது விண்ணிலிருந்து ஒரு பிரகாசமான ஒளிக்கதிர் வந்து அவருடைய உடலுக்குள் நுழைந்தது. அவர் அதிர்ந்து போனார். இதை அவர் தெய்வ அருளாக எண்ணினார்.

காலம் நகர்ந்தது.

1836ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் 18ஆம் நாள், விடியற்காலையில் குழந்தை பிறந்தது. அந்தக் குழந்தைக்கு “கதாதர்” என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது. பின்னர் உலகம் அவரை ராமகிருஷ்ணர் என்று போற்றியது.

குழந்தை கதாதர் சாதாரண குழந்தை இல்லை. சிறு வயதிலேயே அவருக்கு தெய்வ உணர்வு இருந்தது. கிராமத்து பெண்கள் கீர்த்தனை பாடும்போது அவர் கண்களை மூடி ஆனந்தத்தில் மூழ்குவார். சில நேரங்களில் அவர் சிரித்துக்கொண்டே வானத்தை நோக்கிப் பார்ப்பார்.

ஒருமுறை வயலில் நடந்து சென்றபோது கருமேகங்கள் சூழ்ந்த வானத்தில் வெண்மையான கொக்குகள் பறந்தன. அந்த காட்சி கதாதரின் மனதை கவர்ந்தது. அவர் அங்கேயே நின்று பரவச நிலைக்குச் சென்றார். சில நொடிகளில் அவர் மயங்கி விழுந்தார். கிராம மக்கள் அஞ்சினர். ஆனால் விழித்தபோது அவர் முகத்தில் ஒரு தெய்வீக அமைதி இருந்தது.

கிராமத்தில் நடக்கும் நாடகங்களில் அவர் ஆர்வமாக கலந்துகொண்டார். குறிப்பாக ராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதக் கதைகள் அவருக்கு மிகவும் பிடித்தவை. ஒருமுறை சிவபெருமானாக வேடமிட்டு நடித்தபோது, அவரை கண்டவர்கள் உண்மையிலேயே சிவன் வந்துவிட்டதாக உணர்ந்தனர்.

கதாதருக்கு உலகியல் கல்வியில் அதிக ஈடுபாடு இல்லை. ஆனால் ஆன்மிக ஞானத்தில் அவருக்கு இயற்கையான திறமை இருந்தது. ஆசிரியர்கள் பாடம் சொல்லும்போது அவர் கேள்விகள் கேட்பார்:

“மனிதன் ஏன் பிறக்கிறான்?”

“இறைவனை காண முடியுமா?”

“ஏன் எல்லோரும் துன்பப்படுகிறார்கள்?”

இந்த கேள்விகள் அவருடைய உள்ளத்தில் எரிந்துகொண்டே இருந்தன.

அவருடைய தாய் சந்திரமணி தேவி பலமுறை கவலைப்பட்டார்.

“என் மகன் மற்ற குழந்தைகளைப் போல இல்லை,” என்று அவர் நினைத்தார்.

ஆனால் கிராமத்து மூதாட்டிகள் சொல்வார்கள்:

“இந்தக் குழந்தை சாதாரணவன் அல்ல. இறைவன் அருள்பெற்றவன்.”

காலம் நகர்ந்தது.

கதாதர் வளர வளர அவரது உள்ளத்தில் தெய்வத்திற்கான ஏக்கம் அதிகரித்தது. அவர் அடிக்கடி கிராமத்தின் அருகிலிருந்த ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்து தியானிப்பார். சில நேரங்களில் மணி நேரங்களாக அமைதியாக இருப்பார்.

ஒருநாள் அவர் தாயிடம் கேட்டார்:

“அம்மா, காளி அம்மனை உண்மையாக பார்க்க முடியுமா?”

அந்த கேள்வியை கேட்டபோது சந்திரமணி தேவியின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

“உண்மையான பக்தியுடன் அழைத்தால் இறைவன் கண்டிப்பாக வருவார்,” என்றார்.

அந்த வார்த்தைகள் கதாதரின் இதயத்தில் நெருப்பாக பதிந்தன.

இளம் வயதிலேயே அவர் பாடல்களை விரும்பினார். பக்திப் பாடல்கள் கேட்டாலே அவர் பரவசமடைவார். கிராம மக்கள் அனைவரும் அவரை நேசித்தனர். ஏழைகளுக்கு அவர் அன்புடன் உதவினார். யாரேனும் பசியுடன் இருந்தால் தன் உணவை அவர்களுக்கு கொடுத்துவிடுவார்.

ஒருநாள் ஒரு சாது கிராமத்திற்கு வந்தார். கதாதர் அவரை ஆர்வமாக சந்தித்தார்.

“இறைவனை எப்படி காணலாம்?” என்று கேட்டார்.

அந்த சாது சிரித்தார்.

“உலக ஆசைகளை விட வேண்டும். அன்பே வழி,” என்றார்.

அந்த பதில் கதாதரின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தது.

இரவு நேரங்களில் அவர் விண்ணை நோக்கிப் பார்ப்பார். நட்சத்திரங்களை பார்த்து:

“இந்த உலகத்தை உருவாக்கியவர் யார்?” என்று சிந்திப்பார்.

அவருடைய உள்ளத்தில் ஒரு பேரான்மிகப் பயணம் ஆரம்பமாகி விட்டது.

காலப்போக்கில் குதிராம் மறைந்தார். குடும்பம் பொருளாதார சிரமத்தில் விழுந்தது. ஆனால் கதாதரின் மனதில் பயம் இல்லை. அவர் எல்லாவற்றையும் தெய்வத்தின் சோதனையாகவே எடுத்துக்கொண்டார்.

அவருடைய அண்ணன் ராம்குமார் கல்வியறிவு பெற்றவர். அவர் கல்கத்தாவில் பாடசாலை நடத்தினார். குடும்ப சூழ்நிலை காரணமாக கதாதரை கல்கத்தாவிற்கு அழைத்துச் செல்ல முடிவு செய்தார்.

காமார்புகூரை விட்டு கிளம்பும் நாள் வந்தது.

கிராம மக்கள் அனைவரும் கதாதரை ஆசீர்வதித்தனர். சிலர் கண்ணீர் வடித்தனர்.

“இந்தப் பையன் ஒருநாள் பெரிய மகானாக மாறுவான்,” என்று மூதாட்டிகள் கூறினர்.

கதாதர் கிராமத்தை விட்டு சென்றபோது, அவரது மனதில் ஒரு புதிய உலகம் திறக்கத் தொடங்கியது.

அவர் அறியவில்லை…

இனி அவருடைய வாழ்க்கை சாதாரண மனித வாழ்க்கை அல்ல.

அது உலக ஆன்மிக வரலாற்றையே மாற்றப்போகும் ஒரு தெய்வீக காவியம்.

அடுத்த பகுதிகள்

பகுதி 2 – கல்கத்தாவின் ஆன்மிகத் தேடல்

கதாதர் நகர வாழ்க்கையை சந்திக்கும் தருணம், காளி அம்மனின் அழைப்பு, தட்சிணேஸ்வர் கோவிலின் ஆரம்பம்.