பகுதி 6 – தந்திர சாதனைகள்
தட்சிணேஸ்வர் காளி கோவில் ஆன்மிக ஒளியில் நாளுக்கு நாள் மேலும் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. கங்கை கரையில் வீசும் தென்றல் கூட இப்போது பக்தியின் மணத்தை தாங்கி வந்தது போல இருந்தது.
அந்தக் காலத்தில், ராமகிருஷ்ணரின் விசித்திரமான ஆனந்த நிலைகள் பற்றி பலரும் பேசத் தொடங்கினர்.
“அவர் சில நேரங்களில் சிரிக்கிறார்…”
“சில நேரங்களில் அழுகிறார்…”
“சமாதியில் பல மணி நேரம் இருக்கிறார்…”
“இவர் உண்மையிலேயே மகானா? அல்லது மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவரா?”
என்று பலரும் சந்தேகப்பட்டனர்.
ஆனால் அந்த சந்தேகங்களை உடைக்க, விதி ஒரு தெய்வீக ஆன்மாவை தட்சிணேஸ்வருக்கு அழைத்து வந்தது.
அவர் — பைரவீ பிராமணி.
ஒரு காலை, கங்கை கரையில் படகு ஒன்று வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இறங்கியவர் காஷாய உடை அணிந்த வயதான யோகினி. கண்களில் அசாதாரண தீவிரம். முகத்தில் தியானத்தின் அமைதி.
அவர் கோவிலுக்குள் நுழைந்தவுடன், ராமகிருஷ்ணரைப் பார்த்தார்.
அந்த ஒரு கணமே போதுமானது.
அவர் உடனே கண்ணீர் மல்கக் கூறினார்:
“இவர் சாதாரண மனிதர் அல்ல… இவர் மகாபாவ நிலையில் இருக்கும் பரம பக்தர்!”
அங்கே இருந்தவர்கள் அதிர்ந்தனர்.
ஏனெனில் பலர் ராமகிருஷ்ணரை “பைத்தியம்” என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.
ஆனால் பைரவீ பிராமணி, சாஸ்திரங்களில் கூறப்படும் பக்தி நிலைகளை நன்கு அறிந்தவர். அவர் உடனே ராமகிருஷ்ணரின் அனுபவங்களை புரிந்துகொண்டார்.
அவர் மெதுவாக ராமகிருஷ்ணரிடம் கேட்டார்:
“மகனே… தாயை எப்படி காண்கிறாய்?”
ராமகிருஷ்ணர் குழந்தையைப் போல சிரித்தார்.
“அம்மா எப்போதும் என்னுடன் இருக்கிறாள்…”
அந்த பதிலை கேட்ட பைரவீ பிராமணி கண்களை மூடி நெகிழ்ந்தார்.
அதன்பின் தொடங்கியது ஒரு புதிய ஆன்மிகப் பயணம்.
தந்திர சாதனைகள்.
அந்த நாட்களில், தந்திர மார்க்கம் பலரால் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டிருந்தது. ஆனால் உண்மையான தந்திரம் என்பது சக்தி வழிபாட்டின் ஆழ்ந்த ஆன்மிக பாதை.
பைரவீ பிராமணி, ராமகிருஷ்ணருக்கு பல தந்திர முறைகளை கற்றுக் கொடுத்தார்.
மந்திர ஜபம்…
யந்திர தியானம்…
சக்தி ஆராதனை…
ஆழ்ந்த தியான நிலைகள்…
ஒவ்வொரு சாதனையும் அவரை இன்னும் உயர்ந்த ஆன்மிக அனுபவங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றது.
ஆனால் வியப்பான விஷயம் என்னவென்றால் —
மற்றவர்கள் பல வருடங்கள் முயற்சி செய்து அடையும் நிலைகளை, ராமகிருஷ்ணர் சில நாட்களிலேயே அடைந்துவிடுவார்.
பைரவீ பிராமணி அதைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டார்.
“இவர் சாதாரண சாதகர் அல்ல… பிறவியிலேயே সিদ্ধர்,” என்று கூறினார்.
ஒரு இரவு, காளி சன்னதிக்குப் பக்கத்தில் ராமகிருஷ்ணர் தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.
முழு கோவிலும் அமைதியாக இருந்தது.
பைரவீ பிராமணி அவருக்கு ஒரு விசேஷ தந்திர மந்திரத்தை உபதேசித்திருந்தார்.
அவர் கண்களை மூடி ஜபிக்கத் தொடங்கினார்.
சில நிமிடங்களில் அவரது மூச்சு மெதுவானது.
உடல் அசையாமல் போனது.
முகத்தில் பிரகாசம் அதிகரித்தது.
திடீரென அவர் உடல் முழுவதும் பரவச நடுக்கம் ஏற்பட்டது.
அவரது கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
“அம்மா… அம்மா…”
என்று உருகினார்.
அந்தக் காட்சியை பார்த்த பைரவீ பிராமணி மெதுவாக சொன்னார்:
“இது சாதாரண பக்தி அல்ல… இது மகாபாவம்…”
ராமகிருஷ்ணரின் ஆன்மா இப்போது எல்லா எல்லைகளையும் தாண்டிக் கொண்டிருந்தது.
ஒரு நாள் அவர் திடீரென பெண்களின் உடை அணிந்து காளி அன்னையின் தோழி போல நடந்து கொண்டார்.
சிலர் அதைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்தனர்.
ஆனால் பைரவீ பிராமணி விளக்கினார்:
“அவர் தன்னை முழுமையாகத் தாயிடம் ஒப்படைத்துள்ளார். இங்கு ஆண்-பெண் வேறுபாடு இல்லை. ஆன்மா மட்டுமே உள்ளது.”
அந்த விளக்கம் பலரின் மனதை மாற்றியது.
ராமகிருஷ்ணர் இப்போது எந்த மதத்தையும் குறைத்து பேசவில்லை.
அவர் கூறினார்:
“அம்மாவை அடைய பல பாதைகள் இருக்கின்றன.”
ஒரு நாள் அவர் பக்தர்களிடம் கூறினார்:
“நீர் எந்த பாத்திரத்தில் இருந்தாலும், அதன் சுவை ஒன்றே.”
இந்த எளிய உவமைகள் மக்களின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தன.
பைரவீ பிராமணி, ராமகிருஷ்ணரின் ஆன்மிக நிலைகளை ஆதரிக்க பல பண்டிதர்களை அழைத்தார்.
அவர்கள் வந்து அவரைச் சோதித்தனர்.
வேதம் கேட்டனர்.
தத்துவம் கேட்டனர்.
பக்தி நிலைகள் பற்றி விவாதித்தனர்.
ஆனால் இறுதியில் அனைவரும் ஒரே முடிவுக்கு வந்தனர்:
“இவர் தெய்வீக அனுபவம் பெற்ற மகான்.”
அந்த அங்கீகாரம் தட்சிணேஸ்வரில் பரவியது.
இப்போது ராமகிருஷ்ணரைப் பார்க்க இன்னும் அதிகமான மக்கள் வரத் தொடங்கினர்.
ஆனால் அவர் மாறவில்லை.
அவர் இன்னும் குழந்தையைப் போல காளியிடம் பேசினார்.
இன்னும் கங்கை கரையில் பாடினார்.
இன்னும் ஏழைகளைத் தாயாகக் கண்டார்.
பைரவீ பிராமணி ஒருநாள் அமைதியாக அவரைப் பார்த்தபடி சொன்னார்:
“உலகம் இன்னும் உன்னை முழுமையாக அறியவில்லை… ஆனால் விரைவில் அறியும்.”
அந்த வார்த்தைகள் ஒரு தீர்க்கதரிசனம் போல இருந்தது.
ஏனெனில் தட்சிணேஸ்வரில் உருவாகிக் கொண்டிருந்த அந்த ஆன்மிக அலை, விரைவில் இந்தியா முழுவதும் பரவப் போகிறது.