பகுதி 16 – இறுதி உபதேசங்கள்
காசிப்பூர் தோட்ட இல்லத்தின் அந்த அமைதியான நாட்கள், வெளியில் பார்த்தால் துயரமாய் தோன்றினாலும், ஆன்மிக ரீதியில் மிகப் புனிதமான காலமாக மாறியிருந்தது. ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அவர்களின் உடல் நாளுக்கு நாள் பலவீனமடைந்தது. பேசுவதற்கே வலி. உணவு அரிதாகவே எடுத்துக்கொண்டார். ஆனால் அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் ஒரு அதிசயத்தை உணர்ந்தனர் — உடல் சோர்ந்தாலும், ஆன்மிக ஒளி இன்னும் அதிகமாகப் பிரகாசித்தது.
சுவாமி விவேகானந்தர் மற்றும் மற்ற சீடர்கள், குருவின் அருகில் ஒவ்வொரு நொடியையும் பொக்கிஷமாகக் கருதினர். ஏனெனில் அவர்களின் இதயத்தில் ஒரு அமைதியான உண்மை உதித்துக் கொண்டிருந்தது:
“குரு இப்போது இந்த உலகப் பயணத்தை முடிக்கத் தயாராகிறார்…”
அந்த உணர்வு அவர்களை வேதனைப்படுத்தியது. ஆனால் ராமகிருஷ்ணர் மட்டும் எப்போதும் போல குழந்தை போன்ற அமைதியுடன் இருந்தார்.
ஒருநாள், சீடர்கள் அனைவரும் அவரைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தனர். வெளியே மாலை மழை மெதுவாகப் பெய்தது. கங்கை தென்றல் அறைக்குள் நுழைந்தது. அந்த அமைதியான சூழலில், ராமகிருஷ்ணர் மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தார்.
அவர் ஒவ்வொருவரையும் அன்புடன் பார்த்தார்.
பின்னர் மெதுவாகச் சொன்னார்:
“மனிதனை நேசியுங்கள்… அதுவே இறைவனை அடையும் மிக எளிய பாதை.”
அந்த வார்த்தைகள் அறைக்குள் இருந்த அனைவரின் இதயத்தையும் ஆழமாகத் தொட்டது.
அவர் தொடர்ந்தார்:
“ஜீவனில் சிவனை காணுங்கள்.”
அதாவது — ஒவ்வொரு உயிரிலும் இறைவனை காண வேண்டும்.
இது வெறும் தத்துவமல்ல; அவரது முழு வாழ்க்கையின் சாரம்.
ஏழையைப் பார்த்தால் தாய்.
பசித்தவனைப் பார்த்தால் இறைவன்.
துன்பப்படுபவரைச் சேவிப்பது — இறை வழிபாடு.
இந்த உண்மையை அவர் வாழ்ந்துகாட்டியிருந்தார்.
ஒருநாள், நரேந்திரன் தனியாக அவரருகில் அமர்ந்திருந்தான். அவன் மனதில் இன்னும் ஒரு கேள்வி இருந்தது. “குரு உண்மையில் அவதாரமா?” என்ற எண்ணம் சில நேரங்களில் எழுந்தாலும், அவன் தர்க்க மனம் இன்னும் உறுதியான பதிலை நாடியது.
அந்த நேரத்தில், ராமகிருஷ்ணர் திடீரென அவனை நோக்கிப் பார்த்தார்.
“இன்னும் சந்தேகமா நரேன்?”
நரேந்திரன் அதிர்ந்தான்.
அவன் மனதில் இருந்ததை சொல்லாமலேயே குரு அறிந்துவிட்டார்.
பின்னர் ராமகிருஷ்ணர் மெதுவாகக் கூறினார்:
“ராமராகவும் கிருஷ்ணராகவும் வந்த அதே சக்திதான் இப்போது இந்த உடலில் இருக்கிறது.”
அந்த வார்த்தைகள் நரேந்திரனின் உள்ளத்தை நடுங்கச் செய்தது.
அவன் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.
அந்த நாளுக்குப் பிறகு, அவனுடைய சந்தேகங்கள் மெதுவாக கரைந்தன.
ராமகிருஷ்ணர் தனது சீடர்களை ஒருவருக்கொருவர் இணைக்கவும் முயன்றார். அவர் அடிக்கடி கூறினார்:
“ஒற்றுமையாக இருங்கள். அன்பாக இருங்கள்.”
ஏனெனில் அவர் அறிந்திருந்தார் — அவரின் மறைவுக்குப் பிறகு, இந்த இளைஞர்களே அவரது ஆன்மிக செய்தியை உலகிற்கு எடுத்துச் செல்லப் போகிறார்கள்.
ஒரு இரவு, அவர் நரேந்திரனை அருகில் அழைத்தார். அறையில் ஆழ்ந்த அமைதி நிலவியது.
ராமகிருஷ்ணர் மெதுவாக தனது கையை நரேந்திரனின் மார்பில் வைத்தார்.
அந்தக் கணத்தில், நரேந்திரன் தனது உடலுக்குள் பேரொளி பாய்வதை உணர்ந்தான். மின்னல் போல ஆன்மிக சக்தி அவனுள் பரவியது.
அவன் பரவசத்தில் மூழ்கினான்.
சில நிமிடங்கள் கழித்து, ராமகிருஷ்ணர் மெதுவாகச் சொன்னார்:
“என்னிடம் இருந்த அனைத்தையும் இன்று உனக்குக் கொடுத்துவிட்டேன்.”
அந்த தருணம், குருவிடமிருந்து சீடனுக்கு ஆன்மிக சக்தி பரிமாறப்பட்ட புனித நொடி என்று பின்னர் கருதப்பட்டது.
மற்ற சீடர்களிடமும் அவர் இறுதி அறிவுரைகளை வழங்கினார்.
“கடவுளை உண்மையாகத் தேடுங்கள்.”
“அகந்தையை விடுங்கள்.”
“பக்தியும் கருணையும் இழக்காதீர்கள்.”
சில நேரங்களில் அவர் அமைதியாகக் கண்களை மூடிக் கொண்டு “அம்மா… அம்மா…” என்று மெதுவாகச் சொல்வார். அந்தக் குரலில் உலக பாசம் இல்லை; தாயின் அருளில் முழுமையாக கரைந்த ஆன்மாவின் அழைப்பு மட்டும் இருந்தது.
சாரதா தேவி அவர்களும் அமைதியாக இந்த இறுதி நாட்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். உள்ளத்தில் வேதனை இருந்தாலும், அது சாதாரண பிரிவுத் துயரம் அல்ல. ஒரு மகான் தனது பணி நிறைவு பெறும் தருணத்தை அவர் உணர்ந்தார்.
ஒருநாள், ராமகிருஷ்ணர் மெதுவாகச் சொன்னார்:
“நான் எங்கும் போகவில்லை… ஒரு அறையிலிருந்து இன்னொரு அறைக்கு செல்வது போலத்தான்.”
அந்த வார்த்தைகள் சீடர்களின் இதயத்தில் ஆறுதலாக பதிந்தன.
அவரது இறுதி உபதேசங்கள் பெரிய நூல்களில் எழுதப்பட்ட சிக்கலான தத்துவங்கள் அல்ல.
அவை மிக எளியவை:
அன்பு செய்.
சேவை செய்.
அனைவரிலும் இறைவனை காண்.
இதயத்தை தூய்மையாக வைத்திரு.
இந்த எளிய வார்த்தைகளே பின்னர் உலகம் முழுவதும் பரவப்போகும் ஒரு ஆன்மிக இயக்கத்தின் அடித்தளமாக அமைந்தது.
