பகுதி 5 – பக்தியின் பெருங்கடல்
தெய்வ தரிசனத்தின் அந்த இரவுக்குப் பிறகு, ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் முற்றிலும் வேறொரு ஆன்மிக நிலைக்கு உயர்ந்தார்.
இப்போது அவர் பூஜை செய்யவில்லை…
அவர் வாழ்ந்ததே பூஜையாக மாறிவிட்டது.
தட்சிணேஸ்வர் காளி கோவில் கோவிலின் ஒவ்வொரு மூலையும் அவரது ஆனந்த சிரிப்பால் நிரம்பியது. சில நேரங்களில் குழந்தையைப் போலச் சிரிப்பார். சில நேரங்களில் காளி அன்னையின் பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டு அழுவார். சில வேளைகளில் பாடல்பாடிக் கொண்டே பரவச நிலையில் மூழ்கிவிடுவார்.
அவரைச் சுற்றி இருந்தவர்கள், “இவர் மனிதரா? இல்லையேல் தெய்வமா?” என்று குழம்பினர்.
ஆனால் ராமகிருஷ்ணருக்கு அது பற்றிய சிந்தனை கூட இல்லை.
அவர் எப்போதும் ஒரே வார்த்தை மட்டுமே சொல்வார்:
“எல்லாம் என் தாயின் விளையாட்டு…”
காலை நேரங்களில் கங்கை கரையில் அமர்ந்து பக்திப் பாடல்கள் பாடுவார். அவரது குரலில் இருந்த அந்த உருகல், கேட்பவர்களின் இதயத்தை நேராகத் தொட்டது.
“அம்மா… உன் திருவடியில் என் உயிர் கரையட்டும்…”
என்று பாடும்போது, அருகில் இருந்தவர்கள் தாமாகவே கண்கலங்குவார்கள்.
ஒருநாள், சில இளைஞர்கள் அவரைச் சந்திக்க வந்தனர். அவர்கள் கல்வியறிவு பெற்றவர்கள். தத்துவம், வேதாந்தம், தர்க்கம் — இவற்றில் நிபுணர்கள்.
அவர்களில் ஒருவர் கேட்டார்:
“சுவாமி, கடவுளை உண்மையில் காண முடியுமா?”
ராமகிருஷ்ணர் உடனே சிரித்தார்.
“நீ உன் தாயை எவ்வளவு உண்மையாகக் காண்கிறாயோ, அதைவிட உண்மையாகக் காண முடியும்!”
அந்த பதில் அவர்களை அதிர வைத்தது.
மற்றொருவர் கேட்டார்:
“அப்படியானால் ஏன் எல்லாரும் கடவுளைக் காணவில்லை?”
ராமகிருஷ்ணர் மெதுவாக கங்கை நீரை நோக்கிப் பார்த்தார்.
“மக்கள் எல்லோரும் செல்வத்திற்காக அழுகிறார்கள்… உறவுகளுக்காக அழுகிறார்கள்… ஆனால் கடவுளைக் காண முடியவில்லை என்று யார் அழுகிறார்கள்? உண்மையாக ஏங்கும் இதயத்திற்கு தெய்வம் தன்னை மறைக்காது.”
அந்த வார்த்தைகள் மின்னல் போல அவர்களின் உள்ளத்தில் பதிந்தது.
அவரது உரைகள் பெரிய சாஸ்திர மொழிகளில் இல்லை.
கிராமத்து மனிதருக்கும் புரியும் எளிய உவமைகள்.
“மரம் பல கிளைகள் கொண்டது. ஆனால் வேர் ஒன்று.”
“நதிகள் பல. கடல் ஒன்று.”
“மதங்கள் பல. கடவுள் ஒருவர்.”
இவ்வாறு பேசும்போது, அவரைச் சுற்றி இருந்தவர்கள் நேரம் போவதே மறந்துவிடுவார்கள்.
சில நேரங்களில் அவர் ஆனந்த நிலையில் திடீரென பாடத் தொடங்குவார்.
காளி அம்மனைப் பற்றிய பாட்டுகள்…
ராதா-கிருஷ்ண பக்திப் பஜனைகள்…
ராம நாம சங்கீர்த்தனம்…
அவர் பாடும்போது குரல் மட்டுமல்ல, ஆன்மாவே பாடுவது போல இருந்தது.
ஒரு முறை பஜனை நடந்து கொண்டிருந்தபோது, “ஹரி ஓம்… ஹரி ஓம்…” என்று பாடிக்கொண்டே திடீரென அமைதியாக நின்றார்.
கண்கள் மேலே திரும்பின.
உடல் அசையவில்லை.
முகத்தில் பிரகாசமான சிரிப்பு.
அவர் சமாதி நிலையில் சென்றுவிட்டார்.
அங்கே இருந்தவர்கள் மூச்சே விடாமல் பார்த்துக் கொண்டனர்.
சிலர் பயந்தனர்.
சிலர் அழுதனர்.
ஆனால் சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவர் மெதுவாக வெளி உணர்வுக்கு வந்தார்.
அவர் குழந்தையைப் போலச் சிரித்தார்.
“அம்மா என்னை அழைத்துச் சென்றாள்…”
என்று மெதுவாக சொன்னார்.
அந்தக் காட்சிகளைப் பார்த்த பக்தர்கள், அவரை ஒரு மகானாக ஏற்கத் தொடங்கினர்.
பணக்காரர்களும் வந்தனர்.
ஏழைகளும் வந்தனர்.
பண்டிதர்களும் வந்தனர்.
எழுத்தறிவில்லாத கிராம மக்களும் வந்தனர்.
ஆனால் ராமகிருஷ்ணர் அனைவரையும் ஒரே பார்வையில் பார்த்தார்.
ஒரு நாள், கிழிந்த உடை அணிந்த ஒரு ஏழை பக்தர் வந்தார். மற்றவர்கள் அவரை அருகில் வர விடவில்லை.
ராமகிருஷ்ணர் உடனே எழுந்து அவரிடம் சென்றார்.
“ஏன் தடுக்கிறீர்கள்? அவனுள்ளும் என் தாய்தான் இருக்கிறாள்!”
என்று கூறி அவரைத் தழுவிக் கொண்டார்.
அந்த ஏழை மனிதன் கதறி அழுதான்.
அவரது கருணை எல்லையற்றது.
சில நேரங்களில் சிறு குழந்தைகளுடன் விளையாடுவார்.
சில நேரங்களில் பூனைகளுக்குக் கூட உணவு ஊட்டுவார்.
“அவைகளிலும் அம்மா இருக்கிறாள்…”
என்று சிரிப்பார்.
அவரது வாழ்க்கை ஒரு பெரிய பக்தி நதியாக ஓடியது.
அந்த நதியில் நுழைந்தவர்கள் மன அமைதியுடன் திரும்பினர்.
ஒரு மாலை, கங்கை கரையில் சூரியன் மறையும் நேரம். வானம் சிவந்திருந்தது. ராமகிருஷ்ணர் மெதுவாக பக்தர்களை நோக்கி சொன்னார்:
“கடவுளை அடைவதற்கு பெரும் அறிவு தேவையில்லை… தூய இதயம் போதும்…”
அந்த ஒரு வாக்கியம், அங்கே இருந்த பலரின் வாழ்க்கையை மாற்றியது.
அந்த நாள்களிலேயே, விதி அவரிடம் ஒரு விசேஷ ஆன்மாவை அழைத்து வரத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.
அந்த இளைஞன் பின்னர் உலகம் முழுவதும் இந்திய ஆன்மிகத்தை எடுத்துச் செல்லப் போகிறான்.
அவரது பெயர்…
சுவாமி விவேகானந்தர்.